Monthly Archive for januari, 2004

Het ziet er naar uit dat Gerda niet meer zal passeren. Waar Frank Deboosere zijn informatie vandaan haalt, is me een raadsel. Mijn weerstationnetje van euro 25, dat ik enkele weken geleden gekocht heb, heeft ook een stormwaarschuwingfunctie. Nu ben ik al sinds gisteravond het toestelletje aan’t checken of ik de stormwaarschuwing zag verschijnen maar noppes. Hoe Deboosere en co ook hun best deden ons ervan te overtuigen dat Gerda zou passeren, mijn stationnetje hield het halsstarrig bij bewolking en zware neerslag. Even, heel even maar, begon ik te geloven dat ik brol had gekocht en me maar beter kon concentreren op z’n temeratuuraanduiding. Iets wat ie overigens zeer voortreffelijk doet.

Maar, mijn hart sprong op toen ik zonet het nieuws hoorde, Frankie kwam zeggen dat Gerda was afgeweken en niet zou passeren. Ha! Eat your heart out, Frankieboy! Dat wist mijn stationnetje al de hele tijd!
Vanaf nu wordt het weerbericht definitief een plasmoment tijdens het tv kijken, geef mij maar de info van m’n stationnetje.

P.S.: Frank, ga eens snel kijken in den Aldi, misschien hebben ze er nog wel een paar :p Continue reading ‘Ons Gerda’

Ik vertrok vanochtend naar het werk. Voor één keer lekker op tijd. Het was nog koud en donker toen ik mijn fiets ontdeed van zijn slot en ermee naar de poort stapte. Toen ik die openging, schrok ik heftig. Er lag tegen de deur op de grond een haveloze man te slapen, maar het duurde een tijdje voor ik besefte dat die ook echt lag te slapen. Hij daarentegen, scheen zich van mijn aanwezigheid helemaal niets aan te trekken. Integendeel, hij keek me een beetje onbegrijpend en zelfs wat verstoord aan zoals alleen mensen kunnen kijken die een net uit en diepe slaap zijn gewekt. Daar hij geen aanstalten maakte om de weg een beetje vrij te maken, heb ik m’n fiets maar op z’n “veldrijdens” op m’n schouder genomen,snel over de man heen gestapt en naar m’n werk vertrokken. Continue reading ‘Schone slaper’

Ik in een echte soepperiode. Vandaag reeds voor de vierde keer verse soep gemaakt. Komkommer-, witloof- en ajuinsoep heb ik de afgelopen week gemaak op basis van recepten uit Het Kookboek van de Boerinnenbond. Vandaag heb ik mijn eigen creativiteit gebruikt, grote woorden voor wat groenteoverschotjes van vorige week bij elkaar te kappen. Lagen nog in m’n frigo: enkele ajuinen, wat wortelen en een paprika. Dit gestoofd met wat olijfolie. Dan 1,5L water, twee knoflookteentjes en een half potje kruidenkaas en nog wat algemene kruiden. Het resultaat was een zeer lekker soepje, al zeg ik het zelf Continue reading ‘In de ban van soep’

Volgend stukje is absoluut niet van mij, maar ik vond het te mooi om niet met jullie te delen. Het is van Bernard Dewulf (columnist in DM) en het heet Kamersneeuw:

Kamersneeuw

Dat ik meer mensen moest zien dit jaar, zegt ze. Het is de eerste ochtend en we zien elk de eerste sneeuw. Ik zie toch genoeg mensen, zeg ik. Dat ik te veel in mijn kamer zit, zegt ze. Daar zijn geen mensen. Jawel, zeg ik, maar dat is moeilijk uit te leggen.

Sneeuw is ook niet uit te leggen.

Mensen die te veel in een kamer zitten, zegt ze, versomberen. Het probleem van de mens, zeg ik al op de eerste dag, is dat hij niet rustig in een kamer kan blijven zitten. Een gedachte van Pascal.

Filosofie, zegt ze.

Wat een slim jaar, denk ik. Het vleit ons al meteen. Met vlijende sneeuw. Praatjessneeuw.

En dat ik ook vrolijke mensen moest zien dit jaar. Die zullen mij op andere gedachten brengen.

Beetje vrolijker mag wel, zegt ze.

Als het ooit stopt met sneeuwen stop ik met roken, denk ik.

Zet twee somberaars samen, zeg ik, en het wordt een vrolijke boel.

Dan komen er duizend andere gedachten. Zelf meegemaakt, zeg ik. Dat zal wel, zegt ze. Maar zet een vrolijke en een sombere bij elkaar. Twijfelachtig, zeg ik maar.

Hadden we toch een poes, denk ik. Poezenpoten in de eerste sneeuw.

Probeer gewoon de mensen graag te zien, zegt ze. Maar ik zie ze graag, zeg ik. Ik zou ze allemaal omhelzen soms. Doe dat dan, zegt ze. Niet genoeg armslag, zeg ik. Van binnen overschot aan armen. Maar vanbuiten.

In mijn kamer ook heel veel.

Daar zit ik soms de hele dag te omarmen. Dronken van omarmen.

Ook de sneeuw weet er ineens van. Onder invloed. Van het eerste waaien. Zatte sneeuw. In de wind.

Ja ja, zegt ze. Echt waar, zeg ik.

Dat ik het soms goed kan zeggen, zegt ze. Dat ik gewoon wat meer mensen moest zien. Meer niet.

Straks, zeg ik, maak ik de vrolijkste sneeuwman en omhels ik hem tot hij drijft in mijn armen. Continue reading ‘Bloedmooie proza’