Eindelijk, ik heb er eentje, het best verkopende produkt van het
afgelopen jaar: ik heb een Senseo staan (thx to Biems die hem me
geschonken heeft wegens niet zo’n koffiedrinker).
Hij staat niet in de keuken of een andere reguliere plek, neen hij
heeft een vooraanstaande plaats gekregen op mijn bureau, net
naast m’n laptop. Ideale opstelling, al kan ik nu niet meer het
spreekwoordelijke tasje koffie gaan halen als mijn processor over z’n
toeren gaat. Maar in ieder geval voor mij geen slaapoogjes meer achter
de PC.
De koffie zelf moet ik nog wat experimenteren, ik heb de Senseo Strong al getest en de kloontjes van den Aldi.
Kloontjes van den Aldi zijn niet te zuipen, kan je net zo goed goedkope
oploskoffie drinken. De Douwe Egberts was zeer te pruimen. Ik heb
ergens gelezen dat er 8 verschillende soorten te verkrijgen zijn, nog
7 te gaan dus. Iemand een aanrader? Continue reading ‘Senseo, espresso voor de gewone mens?’
Monthly Archive for maart, 2004
Uitgewuifd en nooit meer weergezien
Het lijkt niet eens langgeleden
Het hoofd gebroken met alsdan indien
Maar verder denken vlot vermeden
Hechten aan ideeën, ‘t zal je maar gebeuren
Twijfel niet toegelaten of toch misschien
Insijpelende onlust begint te zeuren
Weggewuifd om niet aan te zien.
Ik wil niet redeneren als voelen het doel is
Mijn lijf moet leren weten
Dat verstand een janboel is
Uitgewuifd maar nooit vergeten. Continue reading ‘Uitgewuifd en nooit meer weergezien’
Het gastbloggen op mijn weblog heeft succes. De mooie entree van
Grungeman heeft nog andere schrijvende zielen aan het werk gezet.
Vandaag heeft zich een nieuw iemand aangemeld die zal posten onder het
pseudoniem Mathias Rutger, ook hij gaat proberen om regelmatig een
schrijfeltje online te zetten. Continue reading ‘Schrijven, beklijven’
Het was leuk, lekker zonnig maar veel te kort natuurlijk. Beetje
gekuierd, wat liggen lezen in de duinen. En nu klaar om de laatste
rechte lijn naar m’n diploma in te zetten.
[[image:dehaanaanzee04_002.jpg:Het strand anders bekeken:center:5]]
[[image:dehaanaanzee04_004.jpg:Het strand, vogelperspectief:center:5]] Continue reading ‘Uitgewaaid’
Ajuus, wij zijn ermee weg deze namiddag. Even gaan uitwaaien op het strand van De haan aan zee. Ik zal m’n best doen om vanavond een mooie foto online te zetten. Continue reading ‘Waai uit’
Nog een klein gedichtje voor ik naar Italie vertrek …
Ik stort me in het dal van de taal ;
Waar de letters aan de bomen hangen,
als peren, appelen, pruimen of noten.
Waar de komma’s als blaadjes
wiegen op de wind.
En de metaforen zich richten naar de zon
die me wakker houdt.
Waar de taal zich in rust laat bespelen
en niet angstig weg probeert te toornen.
Waar ze mij als tuinman mijn werk laat doen,
op het idyllische plekje naast de bron ;
Waar ze mij een vriend geeft,
een vriend die er is, nu en dan
Een vriend ; de muze !
Ik probeer al enkele dagen een Gallery online te krijgen om je foto’s in te tonen, maar het ziet er naar uit dat Dommel niet zo wilt meewerken.
Bij het uitvoeren van het configuratiescript krijg ik steeds een 500 Internal error, die heb ik teruggevonden in de FAQ, ik heb de geboden oplossing uitgevoerd maar het resultaat blijft hetzelfde: niks noppes.
Dan het forum maar eens doorzocht en nog anderen gevonden die kampen met hetzelfde probleem, maar geen geboden oplossing.
Voorlopig zit ik op een dood spoor, jammer want die Gallery (foto-album Lijn logt) ziet er echt mooi uit. Continue reading ‘Crappy provider’
Wie leest er in hemelsnaam graag romans over gelukkige mensen die genietend rondzwerven in hun gelukzalige wereldje? Niemand. We willen het tragische lot van een gepassioneerde minnaar, de levensstrijd van een man op leeftijd of de pijnlijke levensloop van een incestueus gezinnetje lezen. Geluk is geen voedsel voor een pen. Men voedt haar met malheur, met tristesse en met weltschmerz.
Zolang dit de zware ondertoon is van fictieve personages is er geen probleem. Vanaf het moment dat je eigen leven doorspekt raakt van deze gravitas is het balanceren geblazen. Het vergt geduld, steun en ervaring. Net dat laatste en waarschijnlijk ook het eerste speelt me parten. Het is de strijd van een ongeduldige puber tegen de gravitas van het aardse, als een soort van drukkende nevel die je latent aan banden legt. Het leven is geen roze reisweg, eerder een krochtentocht, met af en toe een straaltje zonlicht doorheen spelonken. Een puber die gebukt gaat onder de zwaarte van het bestaan, onbegrijpelijk waarschijnlijk voor een pedante veertiger. Ik begrijp het immers zelf ook niet altijd, ik ben erin gesukkeld door losgelopen liefdes die me aan het denken zetten.
Het balanceren kost energie, vergt tijd en doet je meer dan eens wankelen. Je slingert tussen melancholie en waar verdriet. Melancholie is net de juiste weg. Het geluk triest te zijn, zei Victor Hugo. Genieten van de tristesse, huilen met een lach om je lippen, doorboord met tranen. Beethoven in zijn Mondschein Sonate verklankt het huiveringwekkend, een lach gevoed door tranen.
Soms slinger je de andere kant op, die van het verdriet, le malheur. Alsof de wereld zich bijeenschraapt in een rotsblok, die rotsblok zich dan op jouw werpt en spottend zegt: “kom hier nu maar eens onder uit, komaan, strijd !” En als je er dan uit zou zijn , je werkelijk gelukkig zou zijn, verlost van alle zwaarte. Je vecht en strijd, maar de rotsblok is onwrikbaar. Je wordt er ziek van, loopt humeurig rond en je bent jezelf niet. Walgelijk, je verlangt naar geluk en soms ook naar die doorwinterde droefgeestigheid.
Menslief, verdrink in eigen zelfleed, hoor ik hen fluisteren. Zij zijn immers in staat de kermis in het leven te zien. De routine doet hen niet op zoek gaan naar de wortels, maar verdooft hen en geeft hen een gevoel van geluk. Ik verlang soms ook naar zo’n geluk, voor enkele uurtjes dan welteverstaan. Want de ondraaglijke lichtheid van zo’n bestaan is nog veel zwaarder dan de gravitas die me teistert.
Nog liever spartelen in een roes dan zweven over aarde.
Indrukwekkend fotoverslag van een spookstad nabij Tsjernobyl: To Chernobyl Area
Op het jaarlijkse banket met radio- en televisiejournalisten is het de
gewoonte dat de Amerikaanse president het woord neemt en grappen vertelt
over hemzelf en zijn staf. Tijdens zijn toespraak toonde Bush een dia van
zichzelf waarop hij iets stond te zoeken onder meubels in het Witte Huis.
“Die massavernietigingswapens moeten toch ergens zijn”, grapte de
president bij de dia. Voor de Democraten ging de grap net iets te ver. Ze
beschuldigden Bush van lichtzinnigheid over de oorlog in Irak, die aan
duizenden mensen en meer dan 550 Amerikaanse soldaten het leven heeft
gekost. Continue reading ‘Bush, mislukte grapjas’
Ik speel al een tijdje met het idee en nu gaat er het er ook van komen, gastbloggen. Ik geef anderen een accountje op m’n blog en die kunnen dan hun schrijfspinsels online zetten.
Ik denk dat het mijn blogje alleen maar ten goede komt, hoe meer er te lezen valt hoe interessanter natuurlijk. Een van de dagen zal dus een aanstormend literair talent uit het Wechelse beginnen met regelmatig een schrijfseltje te placeren. Wie weet krijgt hij wel de smaak te pakken en begint hij ooit met een eigen blog.
Oh ja, andere geïnteresseerden mogen steeds een mailtje sturen en dan kan er altijd eens gepraat worden.
Toen ik vrijdag naar ‘t werk fietste, en zoals gewoonlijk met een razende rotvaart door de Brusselse trapte, werd ik plotseling geconfronteerd met een onverwachte hindernis. De omgeving van de Spar was namelijk volledig afgezet met een blauw politielint en er stonden verschillende witte combi’s met een blauwe streep. Heel nieuwsgierig toch maar voorzichtig doorgefietst. De dag erna las ik dan in de regionale katern van HLN (één van de kranten die we op’t werk krijgen 
) dat die Spar was geramkraakt. Heel eventjes fantaseerde ik dat ik misschien maar beter enkele dagen zou onderduiken, omdat ik een beetje tevoren nog heel opzichtig foto’s had staan nemen, maar toen las ik dat de daders zo goed als op heterdaad betrapt waren. De overvallers hadden misschien toch beter mijn blogje gelezen dan hadden ze beseft dat het veel minder opvallend had geweest om met een bootje onder de Spar te varen, daar een gat te maken en zo de hele winkel leeg te roven, ipv tussen 5 en 6 met een bestelwagentje door de deur naar binnen te rijden.
Vandaag is een speciale dag, een soort verjaardag. Noem het een jubileum zo je wil. Maar meer ga ik er niet over zeggen.
Net gaan shoppen met m’n vriendin. 400 euro uitgespaard door geen nieuwe GSM (200 euro), noch een nieuw paar paladiums (90 euro), noch een nieuwe batterij-oplader (80 euro) te kopen. Aangenaam maar toch geen bevredigend gevoel, en deze dingen blijven wel op een lijstje staan van aan te kopen dingen.
[[image:peeshy_004.jpg:Pashokje Leuven:center:5]] Continue reading ‘Sparen’
Waarom zijn vrouwen zoveel aangenamer aan de telefoon? Altijd bereidwillig en meewerkend. Mannen weten het altijd beter, volgen je stappen niet. Slaan soms zelfs stappen over waardoor het hele proces veel meer tijd in beslag neemt en ze nog ongeduldiger worden. Mannen zijn ook onvriendelijker, vrouwen zijn al eens in voor een grapje, kunnen meestal ook wel lachen met hun problemen.
Geef mij maar een vrouw!
Ik ging er niet naar kijken maar er is echt geen ontsnappen aan. Ik kijk nog steeds niet echt naar het proces, meer naar de verslaggeving. En dat viel me vandaag op: de tegenstelling in de berichtgeving tussen De standaard en De Morgen. Je zou denken dat die, daar ze hetzelfde proces verslaggeven, toch een beetje in dezelfde richting zouden zitten maar niets is minder waar. De berichtgeving is volledig tegengesteld en uit hun berichten kan je zo afleiden tot welk kamp ze behoren. Toch een beetje verontrustend dat je door zogeheten kwaliteitskranten in een bepaalde overtuiging gemanipuleerd wordt.
Is het de concurrentie die speelt?
“In 1972 a crack commando unit was sent to prison by a military court for a crime they didn’t commit. These men promptly escaped from a maximum security stockade to the Los Angeles underground. Today, still wanted by the government, they survive as soldiers of fortune. If you have a problem, if no one else can help, and if you can find them, maybe you can hire the A-Team.”
Meer moois vindt u op www.ateamshrine.co.uk
De Spar in de Brusselse is gebouwd op een eigenaardige plaats. Wat op ‘t eerste een gewoon rijhuis lijkt is veel meer dan dat. Als je aan de achterkant gaat kijken merk je dat de winkel gebouwd is boven over de Dijle. Hoe doe je zoiets eigenlijk? Moet je dat aanvragen, en als het dan toegelaten wordt moet je dan iets aan iemand betalen? Die lucht is toch van niemand zou je denken?
Bizar.
[[image:peeshy_010.jpg:Spar Vooraanzicht:center:5]]
[[image:peeshy_009.jpg:Spar achteraanzicht:center:5]]
Vandaag ging de sperperiode voor de verkiezingen van juni in, ik betwijfel of dat dat me inspireerde maar ik heb m’n boodschappen op de markt gedaan. Dat is nog niet zo veel voorgevallen in m’n leven maar de zaterdagmarkt in Leuven is dan ook maar net om de hoek en oergezellig.
Naast wat gewone ingrediënten waren enkele plakjes Morcon en onderstaand kaasje de belangrijkste buit van deze namiddag. Kaasje was iets geitekaasachtig omwikkeld met spek, 5 minuten opwarmen in de oven en dan serveren met perensiroop. Ideale voorbereiding op het hoogstaande culinaire experiment dat zich hier vanavond afspeelde
[[image:peeshy_007.jpg:Kaasje met spek:center:5]] Continue reading ‘“Metten” in Leuven’
Recente reacties