Ode aan Frank Vandenbroucke

gegoten zit aan vuist en kont zon �n bliksem in de lucht wanneer hij aan de start

verschijnt en hier en daar een jonge vrouw die met valse schroom haar fel geschminkte

lippen achter een gestrekt hand verborgen houdt. Maar zeker niet door haar jaloerse lief

of naderhek te houden is. Zoals hij in die ene rush naar luik bij aartsengel Bartoli de

vleugels amputeerde zo zit hij op mijn netvlies; gebeiteld door een bovenaardse kracht,

hemels zwevend en dus bijna niet van deze wereld. Maar dan de breed uitgesmeerde en

herhaalde hapering van lijf en flitsend wiel, de twijfels ook die groeien na geruchten en

de ongenadig zwarte inkt der kranten. Plots, na maandenlange duisternis, opnieuw het hete

flitslicht in de ogen, camera’s die naar verval en rimpels speuren, microfoons die oude

koeien uit de diepste grachten melken : Mona Lisa Sarah streelt het verleden glad en

spierwonderboy Lieven kneedt met stijl een nieuwe toekomst uit het moegestreden lijf.