Voorbereiding Maratona Di Roma

De eerste week na mijn voornemen om deel te nemen aan de Marathon van Rome heb ik al goed doorstaan.
Woensdag hebben we met de loopgroep een heel intensieve intervaltraining gedaan. Telkens een versnelling gevolgd door een korte uitloop. De versnelling werd telkens langer terwijl de uitloop ongeveer dezelfde afstand bleef. In totaal hebben we zo toch een 10km gelopen.

Vrijdag was een rustige duurloop van zo’n 10Km.

Zondag heb ik in m’n eentje ook een duurloop van 10Km gedaan. Lijkt niet zwaar, maar het was de ochtend na een trouwfeest waarvan we pas om half vijf thuis waren en om 11u stond ik al aan den bareel. Hoeft niet gezegd dat ik BOB van dienst was zeker De afstand was niet van zo’n belang, het was vooral belangrijk dat ik er stond en dat ik een derde keer die week gelopen heb.

Er is nog een uitdaging waar ik nu eindelijk werk van moet maken. Toen ik toestemming kreeg om weer beginnen te lopen (einde april) was dat op voorwaarde dat ik begon te stretchen: ik moest met m’n handen met gemak de grond kunnen raken. ‘t Schijnt dat als die spieren niet lang genoeg zijn, je rug zwaarder belast wordt, en met die hernia indachtig kan ik beter alle risico’s mijden… En zeker als er intensief gelopen wordt, is dit belangrijk.
Volgens de Dr. was het doenbaar om op een maand aan de grond te geraken. We zijn nu enkele maanden verder en veel vordering is er nog niet… Ik ben er ook niet echt intensief mee beziggeweest.

Maar dat ga ik veranderen, vanaf nu elke dag die stretchoefeningen met hulp van Anneleen die een beetje bij duwt en dan proberen om aan de start van de halve marathon van Brussel te kunnen laten zien dat ik aan de grond geraak!