Senseo, espresso voor de gewone mens?

Eindelijk, ik heb er eentje, het best verkopende produkt van het
afgelopen jaar: ik heb een Senseo staan (thx to Biems die hem me
geschonken heeft wegens niet zo’n koffiedrinker).
Hij staat niet in de keuken of een andere reguliere plek, neen hij
heeft een vooraanstaande plaats gekregen op mijn  bureau, net
naast m’n laptop. Ideale opstelling, al kan ik nu niet meer het
spreekwoordelijke tasje koffie gaan halen als mijn processor over z’n
toeren gaat. Maar in ieder geval voor mij geen slaapoogjes meer achter
de PC.
De koffie zelf moet ik nog wat experimenteren, ik heb de Senseo Strong al getest en de kloontjes van den Aldi.
Kloontjes van den Aldi zijn niet te zuipen, kan je net zo goed goedkope
oploskoffie drinken. De Douwe Egberts was  zeer te pruimen. Ik heb
ergens gelezen dat er 8 verschillende  soorten te verkrijgen zijn, nog
7 te gaan dus. Iemand een aanrader? Lees verder Senseo, espresso voor de gewone mens?

Uitgewuifd en nooit meer weergezien

Uitgewuifd en nooit meer weergezien
Het lijkt niet eens langgeleden
Het hoofd gebroken met alsdan indien
Maar verder denken vlot vermeden

Hechten aan ideeën, ‘t zal je maar gebeuren
Twijfel niet toegelaten of toch misschien
Insijpelende onlust begint te zeuren
Weggewuifd om niet aan te zien.

Ik wil niet redeneren als voelen het doel is
Mijn lijf moet leren weten
Dat verstand een janboel is
Uitgewuifd maar nooit vergeten. Lees verder Uitgewuifd en nooit meer weergezien

Poezie

Nog een klein gedichtje voor ik naar Italie vertrek …

Ik stort me in het dal van de taal ;
Waar de letters aan de bomen hangen,
als peren, appelen, pruimen of noten.
Waar de komma’s als blaadjes
wiegen op de wind.
En de metaforen zich richten naar de zon
die me wakker houdt.
Waar de taal zich in rust laat bespelen
en niet angstig weg probeert te toornen.
Waar ze mij als tuinman mijn werk laat doen,
op het idyllische plekje naast de bron ;
Waar ze mij een vriend geeft,
een vriend die er is, nu en dan
Een vriend ; de muze !

Lees verder Poezie

Crappy provider

Ik probeer al enkele dagen een Gallery online te krijgen om je foto’s in te tonen, maar het ziet er naar uit dat Dommel niet zo wilt meewerken.
Bij het uitvoeren van het configuratiescript  krijg ik steeds een 500 Internal error, die heb ik teruggevonden in de FAQ, ik heb de geboden oplossing uitgevoerd maar het resultaat blijft hetzelfde: niks noppes.
Dan het forum maar eens doorzocht en nog anderen gevonden die kampen met hetzelfde probleem, maar geen geboden oplossing.
Voorlopig zit ik op een dood spoor, jammer want die Gallery (foto-album Lijn logt) ziet er echt mooi uit. Lees verder Crappy provider

Le bonheur se raconte mal

Wie leest er in hemelsnaam graag romans over gelukkige mensen die genietend rondzwerven in hun gelukzalige wereldje? Niemand. We willen het tragische lot van een gepassioneerde minnaar, de levensstrijd van een man op leeftijd of de pijnlijke levensloop van een incestueus gezinnetje lezen. Geluk is geen voedsel voor een pen. Men voedt haar met malheur, met tristesse en met weltschmerz.

Zolang dit de zware ondertoon is van fictieve personages is er geen probleem. Vanaf het moment dat je eigen leven doorspekt raakt van deze gravitas is het balanceren geblazen. Het vergt geduld, steun en ervaring. Net dat laatste en waarschijnlijk ook het eerste speelt me parten. Het is de strijd van een ongeduldige puber tegen de gravitas van het aardse, als een soort van drukkende nevel die je latent aan banden legt. Het leven is geen roze reisweg, eerder een krochtentocht, met af en toe een straaltje zonlicht doorheen spelonken. Een puber die gebukt gaat onder de zwaarte van het bestaan, onbegrijpelijk waarschijnlijk voor een pedante veertiger. Ik begrijp het immers zelf ook niet altijd, ik ben erin gesukkeld door losgelopen liefdes die me aan het denken zetten.
Het balanceren kost energie, vergt tijd en doet je meer dan eens wankelen. Je slingert tussen melancholie en waar verdriet. Melancholie is net de juiste weg. Het geluk triest te zijn, zei Victor Hugo. Genieten van de tristesse, huilen met een lach om je lippen, doorboord met tranen. Beethoven in zijn Mondschein Sonate verklankt het huiveringwekkend, een lach gevoed door tranen.
Soms slinger je de andere kant op, die van het verdriet, le malheur. Alsof de wereld zich bijeenschraapt in een rotsblok, die rotsblok zich dan op jouw werpt en spottend zegt: “kom hier nu maar eens onder uit, komaan, strijd !” En als je er dan uit zou zijn , je werkelijk gelukkig zou zijn, verlost van alle zwaarte. Je vecht en strijd, maar de rotsblok is onwrikbaar. Je wordt er ziek van, loopt humeurig rond en je bent jezelf niet. Walgelijk, je verlangt naar geluk en soms ook naar die doorwinterde droefgeestigheid.
Menslief, verdrink in eigen zelfleed, hoor ik hen fluisteren. Zij zijn immers in staat de kermis in het leven te zien. De routine doet hen niet op zoek gaan naar de wortels, maar verdooft hen en geeft hen een gevoel van geluk. Ik verlang soms ook naar zo’n geluk, voor enkele uurtjes dan welteverstaan. Want de ondraaglijke lichtheid van zo’n bestaan  is nog veel zwaarder dan de gravitas die me teistert.
Nog liever spartelen in een roes dan zweven over aarde.

Bush, mislukte grapjas

Op het jaarlijkse banket met radio- en televisiejournalisten is het de
gewoonte dat de Amerikaanse president het woord neemt en grappen vertelt
over hemzelf en zijn staf. Tijdens zijn toespraak toonde Bush een dia van
zichzelf waarop hij iets stond te zoeken onder meubels in het Witte Huis.
“Die massavernietigingswapens moeten toch ergens zijn”, grapte de
president bij de dia. Voor de Democraten ging de grap net iets te ver. Ze
beschuldigden Bush van lichtzinnigheid over de oorlog in Irak, die aan
duizenden mensen en meer dan 550 Amerikaanse soldaten het leven heeft
gekost. Lees verder Bush, mislukte grapjas

Grungeman

Ik speel al een tijdje met het idee en nu gaat er het er ook van komen, gastbloggen. Ik geef anderen een accountje op m’n blog en die kunnen dan hun schrijfspinsels online zetten.
Ik denk dat het mijn blogje alleen maar ten goede komt, hoe meer er te lezen valt hoe interessanter natuurlijk. Een van de dagen zal dus een aanstormend literair talent uit het Wechelse beginnen met regelmatig een schrijfseltje te placeren. Wie weet krijgt hij wel de smaak te pakken en begint hij ooit met een eigen blog.

Oh ja, andere geïnteresseerden mogen steeds een mailtje sturen en dan kan er altijd eens gepraat worden.

Lees verder Grungeman

Spar (II)

Toen ik vrijdag naar ’t werk fietste, en zoals gewoonlijk met een razende rotvaart door de Brusselse trapte, werd ik plotseling geconfronteerd met een onverwachte hindernis. De omgeving van de Spar was namelijk volledig afgezet met een blauw politielint en er stonden verschillende witte combi’s met een blauwe streep. Heel nieuwsgierig toch maar voorzichtig doorgefietst. De dag erna las ik dan in de regionale katern van HLN (één van de kranten die we op’t werk krijgen 😉 ) dat die Spar was geramkraakt.  Heel eventjes fantaseerde ik dat ik misschien maar beter enkele dagen zou onderduiken, omdat ik een beetje tevoren nog heel opzichtig foto’s had staan nemen, maar toen las ik dat de daders zo goed als op heterdaad betrapt waren. De overvallers hadden misschien toch beter mijn blogje gelezen dan hadden ze beseft dat het veel minder opvallend had geweest om met een bootje onder de Spar te varen, daar een gat te maken en zo de hele winkel leeg te roven, ipv tussen 5 en 6 met een bestelwagentje door de deur naar binnen te rijden.

Lees verder Spar (II)

Sparen

Net gaan shoppen met m’n vriendin. 400 euro uitgespaard door geen nieuwe GSM (200 euro), noch een nieuw paar paladiums (90 euro), noch een nieuwe batterij-oplader (80 euro) te kopen. Aangenaam maar toch geen bevredigend gevoel, en deze dingen  blijven wel op een lijstje staan van aan te kopen dingen.

 

[[image:peeshy_004.jpg:Pashokje Leuven:center:5]] Lees verder Sparen

Vrouwen vs mannen

Waarom zijn vrouwen zoveel aangenamer aan de telefoon? Altijd bereidwillig en meewerkend. Mannen weten het altijd beter, volgen je stappen niet. Slaan soms zelfs stappen over waardoor het hele proces veel meer tijd in beslag neemt en ze nog ongeduldiger worden. Mannen zijn ook onvriendelijker, vrouwen zijn al eens in voor een grapje, kunnen meestal ook wel lachen met hun problemen.

Geef mij maar een vrouw!

Lees verder Vrouwen vs mannen