Een droom …

Jij zat op de tuinstoel
– wit als jouw winters pelsje
  alsof je geroofd bent uit de rotsen van Carrara –
de eerste zonnestralen vielen op je neus
nog zonder warmtegloed
maar die voedde reeds je ogen
je azuren aanblik
en bij elke lichtschittering
die de gouden vinnen in het poeltje
naar je stuurden, knipperde je
telkens een fragiele flits
alsof die seconde zich meester
maakte van onze tijd
huivering na huivering overviel me
als een kind van Michelangelo keek ik
slechts naar die ene flikkering
een verlammende flits uit jouw irissen
zonder enige aanzet
zonder actie uit jouw wezen
werd ik verdoofd
geen spier vertrok nog
enkel mijn ogen staarden naar
de reeds glazige gaten in je façade
mijn hiel eerst, in de kerker van Achilles versteende ik
en verder… en verder…
nog voor mijn sculptuur volledig voltrokken was
pinkte ik een traan weg
nu, jaren later,
is die trouwe traan een enig teken
doelend op jouw pracht
op mijn zomerse genoegen
bij jou te zitten, te zwijgen
bij jou te zijn, jou te zien

Lees verder Een droom …