Epo Beke

Gisteren in het “wetenschappelijk” tv programma Overleven op Canvas,
kwam de zaak Beke aan bod. Nu ik heb altijd wel een beetje geloofd in
zijn onschuld, hij schreeuwde het dan ook overtuigd uit. Wie die
beelden gezien van z’n aankomst in Zaventem na de Iron Man van 2004 kon
ook moeilijk onbewogen blijven. Dat was een man die een groot onrecht
was aangedaan. Zo kwam het toch over, of hij moest een verdomd goeie
acteerprestatie neergezet hebben. Maar zelfs dan, zo overtuigend
overkomen, het blijven volhouden en maar blijven vechten tegen alles en
iedereen, reden genoeg om te twijfelen aan zijn vermeend epogebruik.
Wel gisteren heb ik nog meer gezien dat me sterkt in mijn overtuiging
dat ie onschuldig is. Al blijven we natuurlijk voorzichtig, ik ben
cynisch genoeg geworden dat ik niet meer geloof in zuivere sportmannen.
Maar gisteren kwamen er dus twee professoren uit Leuven aan bod die
zich onafhankelijk en uit wetenschappelijke interesse hebben
vastgebeten in de zaak Beke. Na tal van onderzoeken blijkt dat een
urinestaal van Beke, afgenomen een uur na een sportinspanning, positief
test op lichaamsvreemde epo. Neemt men enkele uren later een nieuw
staal af dan vindt men geen spoor meer van lichaamsvreemde epo, terwijl
wetenschappelijk bepaald werd dat lichaamsvreemde epo tot drie dagen na
toediening valt op te sporen. Blijkbaar heeft die een fout in de
structuur van zijn eiwitten waardoor die vreemd reageert op de epotest
van het WADA.