Supporter zijn van

Ik voel de noodzaak om enkele dingen recht te zetten naaar aanleiding
van een gesprek dat ik gisteren had op caf�. Anders gaat men mij er
binnenkort weer van beschuldigen dat ik steeds supporter voor de
winnende partij.

Ik ben niet, zoals ik gisteren nogal lichtzinnig liet vallen, een
supporter geworden van Sven Nys en niet langer van Bart Wellens.

Wat ik wel voel bij Sven Nys, zoals die op deze moment de crossen
overheerst, is bewondering voor de atleeten zijn fysieke prestaties. Zo
indrukwekkend hij heerst in het veld. De manier waarop ie speelt met de
concurrentie, daar kan je eigenlijk alleen maar bewondering voor
voelen. Ik heb het al eens in een ander stukje omschreven, in die ��n
bepaalde cross waar ie door middel van een inspanning van enkele
honderden meters de rest echt op aan halve minuut blaast, kippenvel
kreeg ik er van.
Langs de andere kant, voel ik nooit echt vreugde bij een overwinning
van Nys, het doet me niets. Absoluut niet te vergelijken met de extase
die ik voelde na de wereldtitel van Vervecken of Wellens, zelfs de
wereldtitel van Boonen in Madrid scoorde beter. Een supporter kan ik me
dus niet noemen.

Bart Wellens, stelt me vooral teleur, en ik verwijt hem een gebrek aan
professionalisme. Zijn slechte resultaten en zijn kinderlijke fratsen
in Wellen en wee zullen daar wel niet vreemd aan zijn. Maar ik ben er
zeker van dat wanneer die terug op niveau rijdt, ik er nog zeker voor
zal supporteren. In feite hoop ik nog elke cross dat ie er weer zal
staan, maar die hoop duurt meestal nooit langer dan 2 rondes. Ik
betwijfel dat ie dit jaar nog terug op het niveau van Nys. Ik hoop dat
ie inziet dat ie nooit zijn trainer had mogen buitensmijten, maar dat
ie eerder af moet van die clowneske manager Hans van Kasteren. En dat
ie dan volgend seizoen weer kan concurreren met Nys.

Wat het voetbal betreft, ik ben nooit echt een supporter geweest van
��n bepaalde ploeg, daarvoor spreekt het spelleke me te weinig aan. Het
is wel zo dat ik van de topploegen het meeste voel voor Anderlecht. En
voor de rest steed sympatheer ik met de “kleintjes” die tijdelijk goed
presteren en een tijdje meedraaien bovenaan in het klassement of de
beker winnen. Zo ben ik tijdje begaan geweest met de begankenissen van
RC Genk ten tijde dat ze hun eerste titel wonnen en een eerste beker.
Na de tweede titel was mijn interesse al danig minder, en nu ze
krampachtig proberen hun status van topploeg aan te houden is het al
helemaal gedaan.
Ik ben ooit ook op een kampioenenviering geweest van SK Lierse, maar
dat niets met supporteren te maken, eerder met erbij te willen zijn.
Eens meemaken wat zo’n kampioenenviering is, getuige zijn van die dolle
vreugdetaferelen.

Dit seizoen voel ik heel veel sympathie voor Standard, vorig seizoen
ook al een beetje, en ik hoop echt dat ze de titel nemen. Al heb ik het
wel een beetje moeilijk dat ze dan rechtstreeks naar de Champions
League zouden mogen, want dat verdienen ze dan weer niet.
Eigenlijk komt het er vooral op neer dat ik absoluut niets voel voor
Club Brugge. Ik geloof dat het ��n van de weinige ploegen is waar ik
nooit enige sympathie voor gevoel hebt, en ik kan me ook niet
voorstellen dat het ooit zal gebeuren. Waarom kan ik niet uitleggen,
een van die irrationele gevoelens in het leven zeker.

Om het even samen te vatten: ik ben nog steeds een supporter van
Wellens, Vervecken en VDB.  Voetbal interesseert me te weinig om
mezelf supporter te kunnen noemen van een welbepaalde ploeg.