Verlegen blaas hebbend
Mijn neef heeft een blog gestart. Geen verhaaltjes over de onbenulligheden van alledag. Of misschien net wel.
Hij lijdt aan schizofrenie en vertelt op zijn blog hoeveel moeite het hem kost om iets van zijn leven te maken. Verhalen over dagelijkse beslommeringen, alleen zijn die niet zoals wij die kennen.
Naast die verhaaltjes zet hij ook zijn muzikale experimentjes te luister.
Neem hier een kijkje in zijn leven.
Mijn vrijgezellenweekend samengevat in een knap gemonteerd filmpje.
Heldenepos from Jelle Loquet on Vimeo.
Ingrediënten
3 eieren
150g amandelpoeder
150g bloemsuiker
120g zachte boter
50g bloem
1 vel bladerdeeg
100g abrikozenconfituur
Voor glazuur
Bloemsuiker
Water
Citroensap
Werkwijze
Meng de eieren met amandelpoeder en de bloemsuiker voor hetfrangipanedeeg. Roer de zachte boter en de bloem erdoor. Meng stevig. Laat het deeg een tijdje rusten (SOSPiet zegt 3u, ikzelf doe 30 à 45’). Dit om te voorkomen dat het deeg te snel omhoogkomt en overloopt tijdens het bakken.
Leg het bladerdeeg in de bakvorm. Prik het deeg, anders zal het toch weer rijzen en overlopen.
Smeer de abrikozenconfituur en bedek met het frangipanedeeg.
Zet 35’ in een op 180°C verwarmde oven.
Voor het glazuur
Meng de bloemsuiker met water en een druppel citroen. Smeer dit uit op de afgekoelde taart. (30’ na het bakken)
Ik hou niet zo van administratief gerompslomp en dat is een understatement. Zo’n dingen bezorgen me al enkele weken op voorhand stress, en het loopt dikwijls nog fout ook.
Het begon enkele jaren geleden toen ik voor een gewone controle aan de kant moest om mijn autopapieren te laten nakijken.
Plotseling werd ik verzocht om uit te stappen en naast te wagen te gaan staan, handen op de rug. Terwijl mijn wagen werd uitgekamd kwam er een agent met zo’n lang schietgeweer naast mij staan.
Bleek dat het chassisnummer dat op mijn verzekeringspapier stond, 1 karakter verschilde van hetgeen wat op mijn auto stond. Nadat mijn auto ondersteboven was gekeerd mocht ik nog even mee de camionette in voor het nodige papierwerk (“handen bovenop de tafel houden meneer!”). De dag erna heeft de verzekering alles in orde gebracht door niet langer het chassisnummer maar de nummerplaat op het formulier te vermelden, “minder kans op fouten he meneer”). Met dit nieuwe papier en na het betalen van 50eur boete was ik weer reglementair in orde.
Gisteren wilde ik mijn auto laten keuren voor een verkoop. Het mocht niet zijn, bij aankomst bleek dat het inschrijvingsformulier niet meer geldig was sinds begin 2009. Ik had in het najaar 2008 mijn auto immers ook laten keuren voor een verkoop en daarbij hadden ze het inschrijvingsformulier doorprikt met een geldigheidsdatum. Ik heb daar nooit bij stilgestaan want de wagen was nog nieuw genoeg om nog niet jaarlijks gekeurd te hoeven worden.De politie blijkbaar ook niet want ik ben ergens in december nog een verhuis gaan aangeven en daarbij hebben ze het adres op dat roze formulier aangepast.
Wilde ik mijn auto gekeurd krijgen dan had ik een nieuw attest nodig. Of, omdat het een keuring voor verkoop betrof, had ik voldoende aan een attest van verlies van bij de politie.
Ik dus naar de politie, want op de DIV in Brussel heb ik al eens een namiddag alle verdiepingen afgestruind van het een bureautje naar het andere op zoek naar een nummerplaat.
Bij de Politie ging het allemaal vlot, alleen wisten ze niet zeker welke gegevens nu exact op dat formulier moesten. “Ze doen daar soms ambetant meneer, ineens hebben ze informatie nodig die ze anders nooit vragen”.
Vanmorgen ging ik dus opnieuw naar de keuring maar het ging al direct mis. De datum van eerste indienststelling stond niet vermeld op het attest. Ze hebben hem toch willen keuren en technisch was ie in orde maar administratief niet. Ik dus naar de Politie met het papier van de autokeuring (waarop de bewuste datum van indienstelling vermeld stond). Ze deden daar eerst moeilijk omdat ze die informatie niet zomaar konden terugvinden, maar uiteindelijk hebben ze die datum overgeschreven van het document van de autokeuring zelf(!!!) en er een stempel bijgezet.
Ik kon dus met het vernieuwde attest terug naar het autokeuringscenter voor een administratieve keuring. De kerel bij het autokeuringscenter was duidelijk tevreden met zijn datum maar liet niet na te vermelden dat het de politie was die de regels niet gevolgd hadden, alhoewel ze dit allemaal wel zouden moeten weten.
Op 2 dagen 3x naar de keuring en dat voor een auto die technisch volledig in orde is. Ondertussen is de auto verkocht en de nummerplaat ingeleverd, ben blij toe 
Deze namiddag kon je je fiets gratis laten graveren in Kessel-Lo.
Fiets gegraveerd:
Nee geen garageverkoop, wel grote kuis van al het renovatiemateriaal.
Als je zo’n weekend van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat aan’t werken bent, kan je meestal geen pap meer zeggen en wordt al het materiaal op een hoop gesmeten. En dat kan zich dan zo opstapelen dat je op den duur een volledige dag nodig hebt om alles weer in orde te krijgen voor het werk.
Maar nu hebben we ons voorgenomen om elke dag alles op te kuisen en proper weer op z’n plaats te leggen 
!
Een van de minst leuke aspecten van renoveren en tegelijkertijd in je te renoveren huis wonen is dat er weinig ruimte om te leven is. Alles staat overhoop, er zijn kamers die leegstaan omdat ze in volle renovatie zijn en dus onbewoonbaar. De bewoonbare kamers staan dan weer overvol want het gerief van de lege kamers moet ergens staan.
Het doel is om kamer per kamer te bewerken opdat er zo weinig mogelijk rommel zou zijn, maar we zitten met een strakke planning (in oktober komt men de verwarming en sanitair installeren en daartegen moet overal de elektriciteit vernieuwd zijn en de muren bezet. Dus zitten we momenteel met een opgebroken keuken (wachten tot het bezetsel voldoende gedroogd is) en een volledig ontmantelde bureau (geslepen en gekapt).
In onderstaande foto heb je een zicht op wat onze eetkamer zou moeten zijn. Momenteel doet ze ook dienst als bureau en keuken, net als opslagruimte voor de nieuwe keukenkasten en -apparaten…
We zijn afgelopen week een weekendje weggeweest naar de streek tussen Ronse en Doornik: Pays des collines. Een echte aanrader, een heel mooie streek. Beetje zoals de Ardennen: heuvelend, weidse zichten, ongelooflijk stil. Maar ook heel arm als je ziet in wat voor huisjes de mensen daar wonen, renovatiepremies zouden er wel van pas komen.
We hadden via een bongobon twee nachten geboekt in de Chambre d’hôtes: Le Paysage poëtique. Een oude boerderij die door een koppel afkomstig uit Leuven werd opgeknapt en omgevormd tot een chambre d’hôtes met vier slaapkamers. Het was een gezellige, stijlvolle chambre d’hôtes met een grappige gastvrouw Giorgia.
We hadden een zeer mooie slaapkamer, ‘de designkamer’ met een eigen badkamer in cottagestijl. We hebben er 2 avonden na elkaar echt heel lekker gedineerd: tijgergarnalen met pasta op vrijdagavond en een lamssteak met vergeten groenten zaterdags. Het supplement ( want niet inbegrepen in de bongobon) voor de warme maaltijd was meer dan schappelijk:10 €.
Het ontbijt had mijns insziens een beetje beter gekund: het aanbod aan beleg was net niet uitgebreid genoeg (gerookte hesp, jonge kaas en confituur), de broodjes waren op zondag niet echt heel vers.
Ik weet niet of het in elke chambre d’hôtes de gewoonte is maar hier was er één tafel en zat je dus met alle gasten samen aan tafel en werd je verplicht om de hele avond te converseren met wildvreemden. Niet direkt iets voor mij dacht ik maar uiteindelijk viel het nogal mee, de anderen waren een ouder koppel uit de buurt van Ninove en een jong koppel ook uit Kessel-Lo. Die laatste waren blijkbaar bevriend met onze buren en hadden zelfs onze nieuwe ramen al gezien, of hoe klein de wereld nog maar eens is.
Enkele foto’s van de stadswandeling in het historische centrum van Lille en van de omgeving van de Chambre d’hôtes:
Klik.
Ik had vanmorgen een brief in de bus van mijn mutualiteit die zei dat mijn afspraak met de adviserend geneesheer was geannuleerd omdat mijn dossier inderdaad in orde is en het dus onnodig is om de geneesheer te ontmoeten.
Verbijstering alom want ik had zelf deze afspraak aangevraagd omdat ik de toestemming van de adviserend geneesheer nodig had om halftijds te mogen beginnen. Snel de telefoon gepakt en gebeld, daar werd ik doorgeschakeld en doorgeschakeld en doorgeschakeld tot iemand me wist te zeggen dat de afspraak inderdaad was geannuleerd en dat de agenda van de geneesheer opnieuw volzet was.
Ondanks al mijn protest was er niks anders mogelijk en herhaalde ze wel 10x het standaardzinnetje “Het spijt me, maar we kunnen er niets aan doen”, ze ging me opnieuw contacteren als ze een nieuwe afspraak had.
Ik ben dan zelf beginnen rondbellen naar verschillende afdelingen en uiteindelijk bleek dat de geneesheer al enkele weken ziek was en zijn vervanger geen raadplegingen deed. Ik heb dan toch een mondelinge toestemming verkregen, blijkbaar was een raadpleging niet meer nodig, en sturen ze de nodige papieren op om dinsdag halftijds te kunnen beginnen.
Dat is toch straf, blijkbaar werden de vergoedingen van iedereen automatisch verlengd zonder controle omdat hun adviserend geneesheer langere tijd ziek is.
En als je niet mondig bent dan houden ze je gewoon aan het lijntje en moet je telkens je ziekteverlof maar verlengen. Die vergeten daar wel dat ze met iemand z’n inkomen spelen, het verschil tussen mijn uitkering en mijn loon is nochtans de moeite! Ik zou eigenlijk een brief naar hun ombudsman moeten sturen
Oh ja, de laatste persoon die ik aan de lijn had, maakte me het verwijt dat 10 mensen aan het werk zetten om mijn dossier te regelen de zaak zeker niet versneld had, integendeel iedereen was blijkbaar op zoek geweest naar mijn dossier en niemand wist wie het had! Allemaal mijn schuld.
Ze hebben daar blijkbaar nog nooit van digitale dossiers gehoord…
Ik zit nog altijd thuis, nu ongeveer 4 maanden. Ik moest vrijdag op controle bij de specialist en dacht dat het een formaliteit zou zijn. Dat was het ook, alles verloopt goed blablabla.
“Ik ga je nog een maand bijgeven en dan zullen we nog eens kijken of je al kan gaan werken” zei ie. Hij vindt het blijkbaar nog veel te vroeg om al hele dagen aan een bureau te zitten, de druk op de ruggengraat is veel te groot als je zo lang zit. Ik was er nochtans rotsvast van overtuigd dat ik gisteren had mogen gaan werken.
Ik heb dan toch bekomen dat ik 50% kan gaan werken, maar om dat te krijgen moet je door een heel administrative molen amai.
Iedereen moet daar zijn toestemming voor geven: mijn rechtstreekse werkgever (Smals), de hulpkas en de mutualiteit. Zonder akkoord van die laatste mag ik niet beginnen van de Smals (iets met verantwoordelijkheid en verzekering). Maar die dokter van de mutualiteit die doet dat soort raadpleging enkel op maandagnamiddag en gisteren zat die helemaal vol (vorige controle ben ik er zeker 5′ binnen geweest) en nu moet ik dus wachten tot volgende maandag en hopelijk kan ik dan dinsdag beginnen aan 50%. De mutuailiteit betaalt liever één week extra uitkeringen in plaats van 5′ tijd te maken.
In principe zou ik dan ook nog eerst bij de arbeidsgeneersheer van de Smals moeten langsgaan en die zit enkel op maandagvoormiddag, en die mag ik niet zien vooraleer ik een akkoord heb van de mutualiteit dus zou ik nog een week moeten wachten. Maar dat kan ik gelukkig telefonisch doen.
En dan maar nieuwsberichten over het hoge absenteïsme.
Run on Wed, Aug 25
9,88 km in 62:29 (06:19 min/km)
HR 128 bpm Bike on Sat, Aug 21 63,93 km in 153:25 (25,0 min/km) HR 138 bpm Run on Thu, Aug 19 8,64 km in 52:22 (06:03 min/km) Bike on Sat, Aug 14 27,66 km in 129:45 (12,8 min/km) HR 137 bpm Bike on Fri, Aug 13 54,77 km in 246:36 (13,3 min/km) HR 138 bpm
Recente reacties