Hier zitten we dan aan de vooravond van m’n eerste halve marathon. Ik heb al wel 1x de Ten miles van Antwerpen en 3x de 20km van Brussel gelopen maar nog nooit een echte halve marathon.
Voor het eerst in lange tijd heb ik een goeie voorbereiding gehad zonder echte blessures. Na 7 maanden platte rust door m’n hernia ben ik opnieuw zachtjes beginnen lopen in mei om dan van af juni weer aan te sluiten bij de loopgroep.
In juli heb ik wat minder gelopen door intensieve renovatiearbeid aan ons huisje. Maar augustus en begin september heb ik wel goed kunnen doortrainen waardoor ik nu een hele goeie conditie heb. Ik meen zelfs dat m’n conditie net zo goed is als de voorbije 2j waar ik telkens begin september aan een kwarttriathlon heb deelgenomen.
Normaal gezien had ik morgen vol vertrouwen voor een tijd onder de 1u35′ gegaan. Ik heb deze tijd immers al eens gehaald op de 20km van Brussel in 2007, maar daar loop je door een bos van lopers en is het ook veel warmer. Maar ik word al sinds woensdag geteisterd door een verkoudheid en een kriebel in de luchtpijp. Ben wat slapjes en heb niet veel adem en vrees dus dat die tijd niet meer haalbaar is. We zullen wel zien, ik had al nooit verwacht dat ik nu al weer in zo’n conditie zou steken en het hogere doel is nog steeds de Marathon van Rome.
De start is om half elf morgen voormiddag. We komen met de loopgroep om half negen samen aan parking Bodart om samen naar Brussel te rijden. We gaan proberen om de auto te parkeren in de buurt van de aankomst om dan al lopend naar de start te gaan. Kwestie van beetje op te warmen en na de aankomst snel in de wagen te geraken.
Mijn startnummer morgen is 6439, de uitslag zou al vrij snel op deze website moeten staan.
Meer van hetzelfde
De eerste week na mijn voornemen om deel te nemen aan de Marathon van Rome heb ik al goed doorstaan.
Woensdag hebben we met de loopgroep een heel intensieve intervaltraining gedaan. Telkens een versnelling gevolgd door een korte uitloop. De versnelling werd telkens langer terwijl de uitloop ongeveer dezelfde afstand bleef. In totaal hebben we zo toch een 10km gelopen.
Vrijdag was een rustige duurloop van zo’n 10Km.
Zondag heb ik in m’n eentje ook een duurloop van 10Km gedaan. Lijkt niet zwaar, maar het was de ochtend na een trouwfeest waarvan we pas om half vijf thuis waren en om 11u stond ik al aan den bareel. Hoeft niet gezegd dat ik BOB van dienst was zeker 
De afstand was niet van zo’n belang, het was vooral belangrijk dat ik er stond en dat ik een derde keer die week gelopen heb.
Er is nog een uitdaging waar ik nu eindelijk werk van moet maken. Toen ik toestemming kreeg om weer beginnen te lopen (einde april) was dat op voorwaarde dat ik begon te stretchen: ik moest met m’n handen met gemak de grond kunnen raken. ‘t Schijnt dat als die spieren niet lang genoeg zijn, je rug zwaarder belast wordt, en met die hernia indachtig kan ik beter alle risico’s mijden… En zeker als er intensief gelopen wordt, is dit belangrijk.
Volgens de Dr. was het doenbaar om op een maand aan de grond te geraken. We zijn nu enkele maanden verder en veel vordering is er nog niet… Ik ben er ook niet echt intensief mee beziggeweest.
Maar dat ga ik veranderen, vanaf nu elke dag die stretchoefeningen met hulp van Anneleen die een beetje bij duwt en dan proberen om aan de start van de halve marathon van Brussel te kunnen laten zien dat ik aan de grond geraak!
Meer van hetzelfde
Ik kon er niet langer aan weerstaan. De eerste zonnnestralen, temperatuur boven de 10°C: er moest en zou gefietst worden vandaag. Niet op m’n koersfiets noch in koerspakje, wel in jeans en op m’n trekfiets een toerke gedaan. En deugd dat het deed, was voor het eerst in 5 maanden dat ik m’n hartslag nog eens boven de hoogte in kon jagen (piek 167), heerlijk gevoel!
In het begin leek het goed te gaan, beetje te vlot zelfs, maar dan na een heel aantal km tegen de wind in te vechten ben ik gekraakt en uiteindelijk compleet leeg binnengebold.
Er is nog veel werk aan de winkel en het begint te dringen want vanaf april zou ik graag terug met de fiets gaan werken.
De cijfers:
Afstand: 32 Km
Tijd: 1u30′
Gemiddelde: 22 Km/u
hartslag: 137
Meer van hetzelfde
Eergisteren weer een nieuwe stap gezet in mijn revalidatie: ik ben opnieuw beginnen sporten, eindelijk! Afgelopen wandelweekend in de ardennen had ik mijn lichaam al uit een sportieve coma van meer dan 4 maanden gehaald. Daar heb ik echt gevoeld dat mijn conditie ondermaats was maar tegelijkertijd deden die sportieve prikkels mijn lichaam ook verlangen naar meer.
Eergisteren dan de stap gezet en een proefles genomen in de nabije fitness, heel voorzichtig met kleine gewichtjes en onder begeleiding heb ik daar enkele oefeningen gedaan.
Gisteren was het bang afwachten hoe mijn rug reageerde maar dat viel allemaal me, enkel wat lichte stijfheid in de spieren, dan een abonnement van een maand genomen en vanavond een lichte conditietest om een schema op te stellen. Het begin van een nieuwe sportcarriere is aangevat, hopelijk nog één of andere sportieve prestatie in het najaar.
Meer van hetzelfde
Ik had vanmorgen een brief in de bus van mijn mutualiteit die zei dat mijn afspraak met de adviserend geneesheer was geannuleerd omdat mijn dossier inderdaad in orde is en het dus onnodig is om de geneesheer te ontmoeten.
Verbijstering alom want ik had zelf deze afspraak aangevraagd omdat ik de toestemming van de adviserend geneesheer nodig had om halftijds te mogen beginnen. Snel de telefoon gepakt en gebeld, daar werd ik doorgeschakeld en doorgeschakeld en doorgeschakeld tot iemand me wist te zeggen dat de afspraak inderdaad was geannuleerd en dat de agenda van de geneesheer opnieuw volzet was.
Ondanks al mijn protest was er niks anders mogelijk en herhaalde ze wel 10x het standaardzinnetje “Het spijt me, maar we kunnen er niets aan doen”, ze ging me opnieuw contacteren als ze een nieuwe afspraak had.
Ik ben dan zelf beginnen rondbellen naar verschillende afdelingen en uiteindelijk bleek dat de geneesheer al enkele weken ziek was en zijn vervanger geen raadplegingen deed. Ik heb dan toch een mondelinge toestemming verkregen, blijkbaar was een raadpleging niet meer nodig, en sturen ze de nodige papieren op om dinsdag halftijds te kunnen beginnen.
Dat is toch straf, blijkbaar werden de vergoedingen van iedereen automatisch verlengd zonder controle omdat hun adviserend geneesheer langere tijd ziek is.
En als je niet mondig bent dan houden ze je gewoon aan het lijntje en moet je telkens je ziekteverlof maar verlengen. Die vergeten daar wel dat ze met iemand z’n inkomen spelen, het verschil tussen mijn uitkering en mijn loon is nochtans de moeite! Ik zou eigenlijk een brief naar hun ombudsman moeten sturen 
Oh ja, de laatste persoon die ik aan de lijn had, maakte me het verwijt dat 10 mensen aan het werk zetten om mijn dossier te regelen de zaak zeker niet versneld had, integendeel iedereen was blijkbaar op zoek geweest naar mijn dossier en niemand wist wie het had! Allemaal mijn schuld.
Ze hebben daar blijkbaar nog nooit van digitale dossiers gehoord…
Meer van hetzelfde
Ik zit nog altijd thuis, nu ongeveer 4 maanden. Ik moest vrijdag op controle bij de specialist en dacht dat het een formaliteit zou zijn. Dat was het ook, alles verloopt goed blablabla.
“Ik ga je nog een maand bijgeven en dan zullen we nog eens kijken of je al kan gaan werken” zei ie. Hij vindt het blijkbaar nog veel te vroeg om al hele dagen aan een bureau te zitten, de druk op de ruggengraat is veel te groot als je zo lang zit. Ik was er nochtans rotsvast van overtuigd dat ik gisteren had mogen gaan werken.
Ik heb dan toch bekomen dat ik 50% kan gaan werken, maar om dat te krijgen moet je door een heel administrative molen amai.
Iedereen moet daar zijn toestemming voor geven: mijn rechtstreekse werkgever (Smals), de hulpkas en de mutualiteit. Zonder akkoord van die laatste mag ik niet beginnen van de Smals (iets met verantwoordelijkheid en verzekering). Maar die dokter van de mutualiteit die doet dat soort raadpleging enkel op maandagnamiddag en gisteren zat die helemaal vol (vorige controle ben ik er zeker 5′ binnen geweest) en nu moet ik dus wachten tot volgende maandag en hopelijk kan ik dan dinsdag beginnen aan 50%. De mutuailiteit betaalt liever één week extra uitkeringen in plaats van 5′ tijd te maken.
In principe zou ik dan ook nog eerst bij de arbeidsgeneersheer van de Smals moeten langsgaan en die zit enkel op maandagvoormiddag, en die mag ik niet zien vooraleer ik een akkoord heb van de mutualiteit dus zou ik nog een week moeten wachten. Maar dat kan ik gelukkig telefonisch doen.
En dan maar nieuwsberichten over het hoge absenteïsme.
Meer van hetzelfde
Ik heb een ergonomische zitbal gekocht. Gisteren in de Decathlon voor amper 15 euro. Zo gaan mijn uren achter de PC in de toekomst ook actieve uren worden. Een zitbal staat garant voor de verbetering van de onderrug en de buikspieren. Geen rugklachten meer is het doel.
En laat die sterke onderrug en buikspieren nu ook één van de pluspunten van Tom Boonen zijn, en je beseft dat ik de basis aan het leggen ben van een superseizoen op de fiets
Meer van hetzelfde
Run on Thu, Jun 24
8,78 km in 53:33 (06:05 min/km)
HR 140 bpm
Recente reacties