Rondreis door Tanzania: het reisverslag


1. Vliegreis
2. Nairobi
3. Shuttle Nairobi – Moshi
4. Moshi
5. Kilimanjaro
6. Morogoro
7. Zanzibar
8. Dar Es Salaam
9. Arusha

1. Vliegreis

Nog voor we opstegen was het al een veel te spannende dag geweest. We
waren vertrokken om 7u30 in Lille met de bedoeling om ruim voor de
toegestane checkin tijd in Zaventem te zijn. Het was immers al
schoolvakantie en in normale omstandigheden is het slechts een ritje
van 40’.
2 ongevallen hebben er anders over beslist.
Uiteindelijk zijn we 5’ na het sluiten aan de check-in aangekomen
(9u45). Na wat gemor van de bediende en het tekenen van een formulier
van Late checkin toch onze bagage mogen afgeven.
Late check-in wilt zeggen dat je de verantwoordelijkheid op jou neemt
en dat als de bagage niet met hetzelfde vliegtuig in Nairobi geraakt,
je zelf de bagage moet gaan halen op de luchthaven ipv dat ze het
achterna sturen.

Ook na het afgeven van de bagage hebben we ons moeten haasten en
gelopen tot aan gate 65 waar ons vliegtuig stond. De Afrika-vluchten
vertrekken allemaal aan dezelfde terminal in een deel dat is afgesloten
van de rest en waar je nog eens een extra paspoort-controle moet
passeren.

Net op tijd in het vliegtuig. Zo dachten we althans, want we hebben
daar nog een uur stilgestaan in een vliegtuig in de felle zon waarvan
de airco nog niet werkte.We waren al danig aan het zweten nog voor we
ook maar één voet in Afrika hadden gezet.

Terug naar boven

2. Nairobi

Aangekomen rond 22u in Nairobi moesten we op zoek naar een hotel en
voor de volgende dag een shuttle boeken richting Moshi.

Een hotel hadden we daags voordien nog gereserveerd via internet en via
de taxi die ons naar daar bracht konden we ook ineens de shuttle
boeken, in euro’s zelfs.
Het hotel had onze reservatie niet kregen want het internet was er al
een paar dagen stuk en alle kamers bleken volzet. Omdat wij niet meer
wegwilden (het hotel lag aan de vertrekplaats van de shuttle en het was
ook al na elven) mochten we na lang aandringen ons te slapen leggen in
de tv-lounge op onze eigen matjes en slaapzak.
Toen we daar geïnstalleerd waren, kwam de receptionist ons vertellen
dat ie toch nog een kamer had gevonden die we mochten gebruiken.
Die kamer was kort daarvoor nog in gebrui geweest: de douche was nat en
er hingen natte handdoeken in de badkamer,maar we hebben het aanbod
toch aangenomen en zo lagen we tegen 1u een eerste keer in bed onder
een muggennet.

Dat in Afrika alles altijd wel in orde komt als je maar geduld hebt,
zouden we tijdens onze reis nog wel meer ervaren. Hakuna matata!

Terug naar boven

3. Shuttle Nairobi-Moshi

Na een korte nacht (we moesten zelfs maar halve prijs betalen) konden
we onze zitplaatsen in de shuttle gaan reserveren en gaan ontbijten.

Het busje zat helemaal vol maar overladen was het zeker niet. Ook de
chauffeur reed veel rustiger en veiliger dan we durven hopen hadden. De
weg waren mooi en comfortabel ware het niet dat 60% onderbroken was
door wegenwerken en we over een zijweggetje moesten.
Er was stof overal, niet alleen in de bus maar ook het lanschap in een
strook van 100m aan beide kanten van de weg zag grijs. En hobbels en
putten, zoveel putten.

De shuttle stopt tijdens zo’n rit van 8u enkel een kwartiertje tijdens
de middag om te eten en te plassen. “10 minutes is more than enough!”
zei onze chauffeur en hij schrokte zijn bord naar binnen.

Diezelfde chauffeur joeg onderweg alle westerse toeristen even op stang
door plotseling vaart te minderen en schijnbaar stil te vallen met de
droge mededeling dat de remmen stuk waren.
Je zag echt overal opgeluchte gezichten toen bleek dat het een
geïmproviseerde plaspauze was.

Terug naar boven

4. Moshi

In Moshi zijn we niet afgestapt aan het busstation maar een stopplaats
waar er enkelen een afspraak hadden met een reisorganisator. Dit was
niet zo ver van het hotel dat we op het oog hadden en dus wilden we dat
te voet doen,dat was niet naar de zin van de chauffeur noch naar die
van de reisorganisator. We hebben ons dan laten overhalen en de
reisorganisator bracht ons met zijn wagen naar het Zebra hotel.
[flickr-photo:id=4982264040,size=m]

Terug naar boven

5. Kilimanjaro

We hebben onze trektocht op de Kilimanjaro ter plaatse geboekt bij een
lokaal kantoortje African Spoonbill, zijnde de reisorganisator die we
daags voordien hadden leren kennen via andere toeristen op de shuttle.
We kozen voor een zogenaamde Whisky-route, de Machame route. Bestaande
uit 5 overnachtingen en zou iets moeilijker zijn dan de coca-cola routes
We hebben de basisconfiguratie genomen. ’t Is te zeggen: 7 dragers, 2
gidsen en een kok. Minder kan echt niet.
Kostprijs:     Inkom national park
        634$ pp
        Dragers +
eten + alles:    832$
        Fooien
dragers + gidsen    

Dag1 Machame gate – Machame hut (1800m – 3000m)

De tocht van Machame gate naar Machame hut is een simpel pad door het
oerwoud.
[flickr-photo:id=4981669035,size=m]

Wij zijn een beetje verbaasd over het trage tempo, de weinige
uren stappen en de vele rust. Dit is niet wat we gewoon zijn van andere
trektochten. Pas later zouden we er achter komen dat het echt wel nodig
is om zo traag te stappen en zoveel te rusten. Rusten is immers
acclimatiseren aan de hoogte.
Bij aankomst aan de tent krijgen we ‘hot water for washing’ (twee
kommetjes water) en thee met popcorn. Dit ritueel zou zich dagelijk
herhalen.
[flickr-photo:id=4982294068,size=m]

Voor het avondeten staat het tafeltje gedekt met  een kaarsje
erbij. We eten soep, brood en confituur en zijn heel tevreden met ons
avondmaal. Dan blijkt dat er nog een hoofdgerecht en een dessert volgt.
Oeps, serieus overeten ?

Na het avondeten krijgen we nog een briefing met de gids bij een tas
thee waarna we moeten gaan slapen (20u!).
Tijdens de briefing wilt de gids enkel de volgende dag bespreken,
summier. Want Europeanen denken teveel na en beginnen te piekeren.

Dag2 Machamu hut – Shira hut (3000m – 3800m)

We vertrekken gelukkig vroeg zodat we aan alle uitzichtpunten zijn voor
de rest van de grote groep. Het is echt wel druk. De meeste paden zijn
moeilijk om voorbij te steken en we moeten dan ook regelmatig halt
houden om de porters door te laten.
[flickr-photo:id=4982277174,size=m]

Dat zijn echt wel straffe gasten. Die vertrekken na ons, want breken
het kampement op, steken ons onderweg voorbij en alles staat dan weer
opgesteld zodra we aankomen op de kampplaats. Het enige wat moeten doen
na aankomst is matras en slaapzak uitrollen, beetje wassen met het
water for washing en rusten tot ze je komen halen voor tea-time.
[flickr-photo:id=4981682521,size=m]

Anneleen wordt na het rusten misselijk wakker en ze moet een eerste
keer overgeven. Hierna voelt ze zich een beetje beter en kan ze toch
wat eten. Bij mij gaat alles nog goed.

Na het eten kregen we weer een korte briefing en konden we voor de
eerste keer een schitterende sterrenhemel aanschouwen. Het leek wel
alsof ze daar 2x zoveel sterren hebben als bij ons. En dat klopt ook
wist iemand ons uit te leggen. Niet alleen zie je er meer sterren
doordat er geen lichtpollutie is, ze hebben er ook zicht op
verschillende hemisferen.

Dag3 Shira hut – Lavatowel – Barancu hut (3840m – 4600m –
3800m)

Vandaag staat er een acclimatisatietocht op het programma. Klimmen tot
4600m en daarna weer afdalen tot 3800m om te slapen.
Bij mij gaat het al snel vrij slecht. Ik voel me draaierig en sta
wankel op m’n benen. Ik was blij dat ik m’n sticks kon gebruiken voor
wat extra ondersteuning. Aangekomen op de lunchplek gaat het wat beter
en kan ik zelfs wat eten. Al laat ik een boterham pikken door snelle
muizen. Bij Anneleen gaat het helemaal niet meer en zij moet weer
overgeven.
Volgens de gids is alles nog steeds onder controle al moet ze wel niet
meer al te dikwijls overgen want dan wordt het misschien wel een
probleem.

Bij aankomst aan onze tent staan de porters ons op te wachten en ze
zingen en dansen voor ons het Kilimanjaro-lied. Ik heb echter zoveel
hoofpdijn en ben zo misselijk dat het me maar matig kan interesseren.
Ik probeer al enthousiast klappend het liedje uit te zingen tot ik
eindelijk mag gaan liggen en rusten. Nu voel ik me alsof ik de zwaarste
kater ooit heb. Een maag die niet meer werkt en een hoofd dat bij
iedere beweging bonkt alsof ze er met een hamer opslaan. Ik sukkel dan
toch in slaap en als ik wakker word na een dutje van 2u voel ik me weer
fris genoeg om een beetje te eten.
Bij Anneleen is het veel beter sinds ze de laatste keer heeft
overgegeven tijdens de middagpauze.
Onze gids blijft maar zeggen dat alles in orde is en dat: “ we will
kill the Killi!”.
[flickr-photo:id=4981697375,size=m]

Dag4 Barancu hut – Karanga – Barafu camp (3800m – 4600m)

Vandaag is D-Day. We gaan verschillende keren op en af om nog wat meer
te acclimatiseren om dan uiteindelijk in de namiddag in het basecamp
aan te komen. Bedoeling is dat we daar om middernacht een poging gaan
doen om de top te bereiken.
We voelen ons allebei fris en monter en lijken alle ellende van de
voorbije dagen vergeten. We krijgen deze keer warm middageten en laten
ons volledig gaan op de frietjes en fried chicken. Nu het eten ons nog
eens smaakt kunnen we er maar beter van profiteren ?
[flickr-photo:id=4982310222,size=m]

Bij aankomst in base camp is het bij mij alweer veel minder, mijn maag
is volledig geblokkeerd en mij hoofd doet weer van boenke boenke. Ik
laat het avondmaal dan ook grotendeels aan mij voorbijgaan. Anneleen is
wel nog steeds fris, het lijkt wel alsof ze de hoogteziekte overwonnen
heeft, ze is nu al 1,5d gezond.

Barafu camp naar Uhuru Peak (5895m) – Barafu camp

Om 23u30 worden we gewekt om ons klaar te maken en krijgen we thee en
koekjes. Ik voel me redelijk, heb wel nog steeds hoofdpijn maar m’n
maag lijkt beter.
De gids is er nog steeds rotsvast van overtuigd en blijft maar zeggen
dat: ”we will kill the Kili!”

We vertrekken onder een schitterende sterrenhemel richting top, op de
flank voor ons zie we heel veel dansende lichtjes van andere groepen
die de finale etappe hebben aangevat. Het is allemaal nogal
sprookjesachtig en ik vergeet er zelfs m’n eigen miserabele zelf bij.
De tocht is steil. Hoewel we voetje voor voetje stappen, is het nog te
snel voor bij en ik moet een paar keer vragen om te pauzeren. Wanneer
ik dan 2x ei zo na omver val is het voor de gids genoeg geweest en
beslist ie dat ik naar beneden moet terugkeren omdat het te riskant
wordt.

Op 5000m hoogte stopt mijn Kili avontuur en ga ik terug naar het basecamp met
één van de twee gidsen. Anneleen gaat alleen verder met de andere gids.

[Anneleen]

De tocht naar boven is zwaar. Fysiek omwille van het zand en de losse
stenen, mentaal omwille van de koude en de eenzaamheid. Er wordt niet
gesproken tijdens de tocht en amper gestopt om te eten of te drinken.
Stap voor stap ga je verder en je zicht reikt niet verder dan het
schijnsel van je zaklamp. Een hoofdlamp had praktischer geweest maar
het continu opladen van mijn oplaadbare zaklamp ( door te knijpen)
zorgt voor afleiding en houdt de handen warm.

Rond kwart na zes ben ik eindelijk boven. De wind waait hier nog
harder, mijn handen zijn totaal verkleumd en doen pijn, het drinkwater
in mijn rugzak is bevrozen. Ik trek snel snel wat foto’s zonder goed te
kijken of scherp te stellen, het is veel te koud.
[flickr-photo:id=4982311972,size=m]

Zodra de zon bovenkomt, wordt het iets aangenamer en trek ik opnieuw
foto’s van de mooie uitzichten. Na een half uurtje op de top beginnen
we aan de afdaling.
Hoe lager we zakken, hoe vermoeider de tegenliggers eruit zien,
sommigen worden zelfs aan stokken voortgetrokken door hun gids.
Tegen 9u30 ben ik weer beneden. Ik krijg een uurtje slaap en daarna
moeten we verder dalen naar Mweka hut. Ik zou liever langer rusten maar
mag niet, Jelle daarentegen kan niet wachten om te dalen in de hoop dat
hij zich dan weer beter voelt.

Dag5 Barafu camp – Mweka hut (3000m)

De afdaling naar Mweka gaat snel en vlot, we zijn er dan ook al na
enkele uurtjes stappen. Zodra ik op 3000m arriveerde was ik helemaal
genezen.
Na het eten blikken we nog terug op de tocht. De gids schrijft het
Kilimanjaro lied voor ons uit. We krijgen ook instructies voor de tips
die we ’s anderendaags tijdens een afscheidceremonie moeten uitdelen.
Dat was even schrikken, hij vroeg ons zomaar het dubbele van wat er in
de Lonely Planet stond en wat ze ons bij African Spoonbill hadden
verteld.
Na wat wikken en wegen en veel rekenen besluiten we om de gids niet te
volgen. Nice try! ?

Dag6 Mweka hut – Mweka gate

Heel vroeg (6u30) opgestaan, omdat een deel van de dragers op tijd aan
de poort wil geraken om een nieuwe trektocht aan te vatten met een
andere groep.
Ontbijt, inpakken en celebration. Eerst de tips uitdelen en dan
passeren alle Kilimanjaro songs nog eens de revue. We zien enkel
uitgelaten gezichten dus zullen onze tips wel meegevallen zijn ?

Na een korte afdaling van zo’n 2 uur zijn we aan Mweka gate en zit ons
Kilimanjaro avontuur erop!

Terug naar boven

6. Morogoro

Busreis

Met de bus van Moshi naar Morogoro. Een trip van ca 8u dwars door het
binnenland van . We keken er naar uit maar toch ook wel een
beetje tegenop,gezien de reputatie van Afrikaanse bussen.
We hadden een plaatsje op de 1e rij naast de chauffeur, niet zo veilig
volgens wat ons verteld was maar alla. De bus zat goed vol maar niet
keivol, er was nog meer dan plaats genoeg op het dak ? bijvoorbeeld.
Het instappen verliep chaotisch en druk maar toch vertrok de bus zonder
echte vertraging.

Onderweg was er veel te zien, uitgestrekte landschappen omgeven door
bergen. Kleine dorpjes tussen de bananenbomen.Overal waar de bus
vertraagde in zo’n dorpje werd ze bestormd door verkopers van snacks
(mais, noten, koeken) en blikjes drinken.
[flickr-photo:id=4982386662,size=m]
Eénmaal zijn we gestopt aan een baanrestaurant waar we aan een soort
van frituur iets gegeten hebben: Anneleen gebakken banaan met frietjes
en ik een vleesbrochette (vlees onbestemd).

In Morogoro aangekomen bleek het busstation een eindje uit de stad te
liggen en hebben we ons door een taxi naar het hotel laten brengen. 1e
keuze was het New Acropol hotel, maar dit was volzet. In het ernaast
gelegen Hillux Hotel (een zakenhotel) hadden ze wel nog een kamer voor
ons.

Morogoro

De 3e grootste stad van Tanzania volgens onze gids. Dat was toch een beetje een tegenvaller. Het was er heel druk dat wel, maar het centrum
bestond uit slechts 2 straten met winkeltjes en een markt. Morogoro is niet zo heel toeristisch, en dat was een voordeel voor ons,
het is de enige stad die we bezochten waar we niet de hele tijd werden aangeklampt door mensen die iets van ons wilden of iets wilden verkopen.
Een keer zijn we er op straat aangesproken door Ramos die ons een safari in Mikuni wilde aansmeren maar daar zijn we toch niet op
ingegaan.
[flickr-photo:id=4982331146,size=m]

Onze safari hebben we vastgelegd bij Chilunga cultural tourism, een lokale NGO die zich bezighoudt met cultureel en ecologisch verantwoord toerisme. Een jeep met gids + inkom kostte ons zo’n 350$ voor 2 personen, waarvan 250$ voor de jeep en de gids. We hebben geprobeerd andere toeristen te vinden die ons zouden willen vergezellen maar
helaas.
De chauffeur zou ons aan het hotel komen ophalen om 5u  om dan rond 6.30u (zonsopgang) aan het park te zijn. Immers, hoe
vroeger  hoe meer kans om leeuwen te zien.

Mikuni National Park

De gids stond stipt om 5u aan het hotel. Na een veel te snelle rit door de gitzwarte duisternis waren we rond 6u30 aan de ingang de eerste
toeristen. We zijn in het park maar 2 of 3 andere jeeps tegengekomen, dat viel goed mee. We hadden speciaal voor dit park gekozen omdat dit
minder druk was. We hadden wat foto’s gezien van files in de Serengeti en dat sprak ons niet echt aan.

We zijn dan rondjes beginnen rijden in dat gigantische park. Heel mooi, uitgestrekt en aan weerskanten omringd door bergen. We hebben vanalles
gezien: veel antilopes en zebra’s, wildabeast, buffels, vogels, olifanten, giraffen,
[flickr-photo:id=4981745383,size=m]

nijlpaarden, jakhals (uitzonderlijk), varkens (pumba), redbacks, bavianen.
[flickr-photo:id=4982372188,size=m]

Heel veel mooie dieren en leuke dieren, interessante dieren ook. Veel, een halve zoo. MAAR GEEN LEEUW!!! En dat was toch een tegenvaller.

Terug naar boven

7. Zanzibar

Bus + ferry

Met de bus vanuit Morogoro naar Dar Es Salaam om daar de ferry te pakken naar Stonetown in Zanzibar. Een korte busrit deze keer, maar
amper 4 u dus geen enkele tussenstop. Het busstation van Dar Es Salaam ligt ver buiten het centrum, bijna een half uur met de wagen. En
kei-druk, de enige keer dat we files hebben gehad. We hebben ons een beetje veel in de zak laten zetten door de
taxichauffeur. Niet onderhandeld en beetje laten doen, ’t zal aan de drukte en de hitte gelegen hebben. In de haven zette ie ons niet af,
hij stapte mee uit en bracht ons naar een bevriend kantoor waar we tickets konden boeken voor de overzet. Er zijn een tiental kantoortjes
en de prijzen zijn er overal gelijk.

We mochten onze bagage in het kantoor laten zodat we iets konden gaan zoeken om te eten. Bij terugkomst stond er iemand klaar om ervoor te
zorgen dat de bagage op de boot geraakte, een drager dus (met officiële badge). Hij is met ons mee in de rij gaan staan tot op de boot. En toen
kwam de aap uit de mouw, hij wilde geld hebben, veel geld. Ik had al 1500tz shilling klaarzitten, want niets is voor niets. Maar dat was
niet genoeg; 10.000 moest ie hebben. En toen we dat weigerden begon ie een verhaal dat hij een officiële drager was (zie badge) en dat de
helft van dat bedrag voor de vakbond was. Wij hielden echter voet bij stuk (we hadden ons net al laten afzetten door de taxichauffeur). en
uiteindelijk is ie zwaar misnoegd afgedropen met 1500 Tz shilling.
Voor alle zekerheid ben ik toch maar bij de bagage gebleven tot de boot loskwam van de kade 🙂

We hadden plaatsjes op het bovendek, lekker in de zon. De zee was rustig maar toen ze kotszakjes begonnen uit te delen heeft Anneleen
toch maar een touristil genomen 🙂
[flickr-photo:id=4981784755,size=m]

Stonetown

Aangekomen in Stonetown. Het stond er vol opdringerige mensen die je allemaal naar een hotel wilden brengen. We hebben een poging gedaan om
zelf te vertrekken maar Stonetown is zo’n wirwar van kleine steegjes dat er geen beginnen aan was. Eentje die ons volgde heeft ons dan
geleid naar een paar hotels, zonder een fooi te vragen evenwel, dat kreeg ie blijkbaar van de hoteleigenaars.

’s Avonds nog iets gaan eten in Mercury’s café (geheten naar Freddy, die een tijdje op Zanzibar woonde en er nog steeds een grote held
is),een toeristisch restaurantje op de kade met zich op de lichtjes van de haven. Gezellig restaurant en lekker gegeten.

Onze hotelkamer had wel vensters maar geen glasramen, dat samen met de vele minaretten die Zanzibar telt, maken dat je uit je bed springt als
om 4u30 de imam begint te zingen. Het lijkt echt alsof die met z’n megafoon naast je bed staat. Na dat gebed hoor je de stad langzaamaan
ontwaken, geluiden van de ochtendrituelen die zo langzaamaan vermenigvuldigen en opbouwen tot de stad bruist en het tijd is om uit
je bed te stappen..
Leuk, maar wel slecht voor je nachtrust.

Een dagje rondgeslenterd door Stonetown. Begonnen aan de haven met het House Of Wonders, zo door die wirwar van steegjes geprobeerd om de markt te vinden, wat niet simpel is met een Lonely Planet kaartje. De markt was zoals vele marktjes, heel druk en beetje vies aan de
vleeskramen.
[flickr-photo:id=4981815699,size=m]

Een politieke demonstratie tegengekomen, bleek dat het de vice-president van Tanzania en de presidentskandidaat van Zanzibar was
(presidentsverkiezingen in Tanzani eind-oktober)

We zijn ook op de oude slavenmarkt geweest maar dat was een beetje een teleurstelling: er was wel een klein (betalend)museum maar voor de rest was er niet veel te zien, ze hadden een kathedraal op die plaats gebouwd.

Een lokale kapper bezocht.
[flickr-photo:id=4981843131,size=m]

’s Avonds streetfood gegeten aan Forodani Garden. Allemaal kraampjes met exact dezelfde etenswaren: beetje vegetarisch, wat vlees en veel
vis. Aan elk kraampje stond minstens 2 man om de vliegen weg te houden. Ik heb hard moeten onderhandelen over de prijs, maar uiteindelijk is die toch de helft gezakt. Het eten was vrij lekker: tonijn, barracuda, kreeft en inktvis, maar smaakte na een tijdje allemaal een beetje hetzelfde door
het vele limoensap dat gebruikt werd.
[flickr-photo:id=4982545084,size=m]

Matemwe

Via de receptie van het hotel een gedeelde wagen gevonden die ons naar Matemwe wilde brengen. Die gedeelde wagen bleek eigenlijk een taxi te
zijn en de eigenaar had in Matemwe ook een hotelletje waar we natuurlijk werden afgezet.

Matemwe is een heel klein vissersdorpje aan het strand in het noordoosten van Zanzibar. Eén van de primitiefste dorpjes die we
op onze reis gezien hebben. We logeerden er in Ally keys bungalows. Een heel charmant hotelleke bestaande uit een 5tal hutjes en een
bar-resturant dat uitgaf op het strand.
[flickr-photo:id=4982529184,size=m]

De bedoeling was om hier 3 nachten te blijven maar dat zijn er uiteindelijk 5 geworden. Het was er zalig, we hebben niet veel meer
gedaan dan geslapen, gelezen, gegeten en terug geslapen, 5 dagen aan een stuk. In het hotel zelf waren er niet veel toeristen en ook op het
strand was er niet veel beweging. Af en toe kwam er een verloren toerist voorbij, voor de rest was er enkel de activiteit van de lokale
vissersbevolking. Dat was altijd ’s avonds tegen een uur of zes wanneer de vissers aankwamen en de vangst van de dag verkocht werd.
[flickr-photo:id=4981903951,size=m]

De keuken van het hotel was voortreffelijk. Elke dag superlekkere dagverse vis, inktvis of scampi’s. Meestal zeiden we aan de kok dat ie
zijn zin mocht doen ipv dat we iets van de kaart kozen. Was ook makkelijker omdat altijd wel de helft van de kaart niet te krijgen viel.

Eén keer zijn we gaan snorkelen aan het nabijgelegen Memba-eiland. Daar was er een klein koraalrif waar er heel wat visjes te zien waren. De
heen-en terugreis was nog het meest avontuurlijke, dat gebeurde met zo’n oude primitieve vissersboot die ons niet zo zeewaardig leek.
En dat gevoel verbeterde niet toen ze me een emmer in handen duwden om het water weg te scheppen. Maar we zijn er wel geraakt, en zelfs terug
ook.
[flickr-photo:id=5065328431,size=m]
Terug naar boven

8. Dar Es Salaam

Met de Dalla dalla van Matemwe terug naar Stonetown gereden. Dat was een hobbelige tocht van een 1,5u in een veel te volle en te lage bus.
Meermaals met m’n hoofd tegen het plafond gestoten bij een onverwachte hobbel.
In Stonetown hebben we nog een halve dag rondgeslenterd om veel teveel souvenirs te kopen. ’s Avonds hebben we iets gegeten in het Monsoon
restaurant waar we ook een tarab optreden hebben meegepikt.

De volgende dag heel vroeg opgestaan om de ferry naar Dar Es Salaam te nemen, die echter een uur later dan voorzien vertrokken is.
In Dar hebben we heel moedig alle opdringerige dragers en taxichauffeurs genegeerd, we waren immers al ervaren toeristen na 3
weken in Tanzania ?, en zijn te voet naar het hotel getrokken (Safari Inn) dat zo’n kwartiertje stappen was.

Dar Es Salaam is de grootste stad van Tanzania, het is ook een echte stad met een heus stadscentrum. Het was niet onze favoriete stad, druk,
heet en overal stof en zand. ’s Avonds rond een uur of zes viel er de elektriciteit uit en sprongen overal de generatoren op. Dit zorgde voor
een grellige dieselgeur en keiveel lawaai. In onze hotelkamer zonder glas in de ramen was het niet beter, en dat duurde zo tot 23u.

We zijn maar een halve dag in Dar Es salaam geweest, genoeg om al rondwandelend het centrum te bekijken. Het leukste waren de aapjes in
de botanische tuin. Daar hebben we ook Jean-Didier ontmoet, een vluchteling Burundi. Die voelde zich met ons verbonden door ons
koloniaal verleden en probeerde zo geld af te troggelen om zijn malaria te behandelen. Na lang verhalen en smeekbedes, heb ik hem 5000 shilling
gegeven. Dat was niet voldoende want hij had er minstens 20.000 nodig, maar als ie bij andere toeristen zijn verhaal even overtuigend vertelde
als bij ons zou ie snel aan het vereiste bedrag geraken.
[flickr-photo:id=4981946285,size=m]

’s Avonds zijn we iets gaan eten in xxx, dat werd aangeraden door de Lonely Planet en zich vlakbij het hotel bevond. Lange avondwandelingen
door een donkere grootstad worden immers niet aangeraden. Een tegenvaller:een fastfoodbar vol westerse toeristen.

Terug naar boven

9. Arusha

Met de bus van Dar Es Salaam naar Arusha. De langste busrit van de vakantie. We zijn rond 9u ingestapt en waren pas om 21u in Arusha.
Zelfs tijdens deze lange rit maar een pauze van amper 10’.
Bijna een uur in het busstation staan wachten vooraleer de bus vertrok, wat ons de kans gaf om de onvoorstelbare drukte in zo’n station uitgebreid te observeren en er enkele filmpjes te maken.

In Arusha had ik graag gaan kijken naar de zittingen van het Rwanda-tribunaal die vrij toegankelijk zijn maar natuurlijk waren die
niet op de 2d dat wij in Arusha zaten. Het was de meest westerse stad die we bezocht hebben. Veel stenen
gebouwen, veel winkels maar misschien was het wel vooral de frisse temperatuur die ons aan België deed denken.

’s Avonds hebben we de verplichte stop gedaan in het ViaVia café: lekker gegeten en verschillende optredens van dans en muziek meegepikt.
Er heerste een heel uitgelaten sfeer maar het viel ons op dat de bezoekers vooral een mix waren van locals en westerse expats en maar
heel weinig toeristen.

De laatste etappe van onze reis was de shuttle naar Nairobi om daar het
vliegtuig naar Zaventem te nemen.
Terug naar boven

Je mist meer dan je meemaakt, helemaal niet erg. (Martin Bril)

Featuring Recent Posts WordPress Widget development by YD