Fietstrektocht doorTunesië: het reisverslag

Enfidha -> Sousse

[woe 20 okt 2010]

Aankomst vlucht vanuit Brussel naar Enfidha om 20.30 u op woensdagavond 27
oktober. Enfidha is een fonkelnieuwe luchthaven die slechts één vlucht per dag
te verwerken krijgt. Na heel wat onderhandelen, getreuzel en puzzelwerk krijgen
we de twee fietsen in een Renault Clio van een luchthavenbediende gepast die een
behoorlijke schnabbel bijverdient door ons naar Sousse te voeren waar we in
hotel El Faracha (55 dienaars) terecht kunnen. Hopelijk houdt onze goede vriend
Ramzi woord en bewaart hij de kartonnen dozen voor de fietsen in z’n bureau op
de luchthaven. Het eerste rond punt wordt direct in spookrijders stijl genomen.

Terug naar boven

Sousse -> El Jem

[do 21 okt 2010]
(80 kilometer ; 4 uur met fiets )

Na het ontbijt monteren we de fietsen. Een klusje dat al snel uitliep tot een
hele klus. Rond 10u vertrekken we langs de zee en passeren we het fort (ribat)
van Sousse. Einddoel vandaag is het Colloseum van El Jem, een adembenemend
amfitheater (Unesco toestanden). Jelle rijdt als een keizer doorheen alle
dorpen en wuift de groetende menigte toe met een Fabiola handje. Volgens mij is
het jolijt te wijten aan de mouwloze t-shirt van deze westerse barbaar.

Na omzwervingen rond Monastir en Jemmel bereiken we na 80 kilometer El Jem.
Vanop 15 kilometer zien we het amfitheater al liggen en als ware gladiatoren
[flickr-photo:id=5124037152,size=m]
betreden we de arena, weliswaar na het betalen van een toegangsticketje. Het
bezoek bij valavond levert mooie lichteffecten op. In tegenstelling tot de
oudheid waren er geen 43.000 aanwezigen maar slechts enkele francaises begeleid
door Jelles mopke “ik slaap met 2 frank 16”.

[flickr-photo:id=5124037920,size=m]

Het door The Rough Guide aangeprezen hotel Julius blijkt te zijn ingenomen door
een stel zwervers die enkel geïnteresseerd zijn om ons wat dienaars af te
troggelen. Terug de baan op voor een 5tal km richting een resort -achtig hotel
(Hotel club Ksar El Jem) maar het van ver veelbelovende zwembad ligt er net als
de rest van het hotel ietwat verkommmerd en verlaten bij.

Terug naar boven

El Jem -> Kairouan

[vrij 22 okt 2010]
(75 kilometer ; 3:45 uur met fiets)

Vandaag konden we onmogelijk verkeerd rijden, het was namelijk 75 kilometer
rechtdoor met van die aftellende kilometerbordjes langs de kant.

[flickr-photo:id=5124044682,size=m]

Zo’n pelgrimage is goed voor de psychologische training, gelukkig opgevrolijkt door
gezangen van Jelle en regelmatig onderbroken door een koffie met de locals. Het
landschap wordt desolater met de kilometer. Onder toeziend oog van de lokale
gemeenschap mogen we met privileges op de boerenbuiten naar de supermarkt gaan..
De keizerlijke doortochten van Jelle nemen stilaan zorgwekkende vormen aan met
mogelijk risico van reumatiek in de pols.

In Kairouan rijden we de grote poort van het Hotel Continental binnen en stallen
ons stalen ros in de bergplaatsen van deze vergane glorie. Nog geen halfuurtje
later staan we opgefrist en monter aan de grote moskee samen met 4.000 moslims,
elk langs de eigen kant van de muur. Kairouan is de 4de belangrijkste Moslim
stad in de wereld (na Mekka, Medina en Jerusalem). Westerlingen mogen niet naar
binnen bij het vrijdaggebed. Vanop het dak van de obligate tapijtenwinkel
konden we toch enkele mooie kiekjes schieten. De uitleg over geweven of
geknoopte tapijten bespaar ik u.

[flickr-photo:id=5124047084,size=m]

Via de tapijtenhandelaar belanden we aan het museum over de traditionele huisvesting en genieten we vanop het dakterras van
het uitzicht over de medina, het avondzonnetje, zoet gebak en thee.

[flickr-photo:id=5124048366,size=m]

Op weg naar de Place des Martyrs lopen we nog voorbij de moskee van de drie deuren. Uw
nederige martelaren zijn dan wel weer toe aan een koffie vanop het grootste
terras van Kairouan. De assimilatie verloopt vlot tot plots de tolerantiegrens
voor Arabische gezangen oveschreden wordt.. Trop is te veel. Zeker als het van
die pikante toestanden zijn in Picolomondo, het restaurant wel te verstaan. En
wie is die mysterieuze Tunisiana die steeds berichtjes stuurt?

Terug naar boven

KairouanSbeitla

[za 23 okt 2010]
(2 maal 113 kilometer met de louage)

Met de louage reden we vandaag tegen 120 per uur naar Sbeitla, een mooie oude
Romeinse stad.

[flickr-photo:id=5123452807,size=m]

Na een bezoek van twee uurtjes, wandelen we terug naar het
station. Heel wat arbeiders proberen ons onderweg Romeinse (?) munten en
scherven te verkopen. De terugrit wordt pas na een uurtje aangevat omdat er maar
geen 8 personen komen opdagen. Zo hebben we de tijd om de gortige wc met
kraantjes voor den arrière eens te bezichtigen. ’s Avonds gaan we op ’t gemak in
de stad een hapje eten in de medina. Na een avondmaal van brik, tajine en
makrout in restaurant de la jeunesse verliest Dieter zijn jeugdige coupe in de
tegenoverliggende kapsalons.

[flickr-photo:id=5123457229,size=m]

Kwatongen beweren dat het proces al een tijdje bezig was. ’s Avonds is Jelle weer in zijn nopjes met de wifi.

Terug naar boven

Kairouan -> El Kef

[zo 24 okt 2010]

Kairouan -> Makthar

(110 kilometer met de louage)

Makthar -> Le Kef

(70 kilometer ; 3 uur met de fiets)

’s Morgens vertrokken we met de fietsen naar het louage station. Voor 20
dienaars extra namen ze de fietsen met de glimlach mee richting Makthar. De
Westerse onderhandelingstechnieken bleken weer beneden alle peil.

In Makthar, aka Mactaris, hebben de Romeinen een stad neergepoot. De Trojaanse
ark was het mooiste restant van de enorme hoop zuilen en stenen.

[flickr-photo:id=5123460337,size=m]

Jelle liet deze kelk aan zich voorbijgaan en maakte van de gelegenheid gebruik om de nodige
bars in zijn banden te knallen.

Om 13 uur stoven we weg om aan een helletocht richting noorden te beginnen. De
hemelsluizen openden zich waardoor de wegen tot slijkbanen verwerden. Heel wat
honden namen hun bewakingsopdrachten iets te serieus voor een zondagmiddag.
Topsnelheden werden gehaald als twee honden zich losrukten van hun ketting en
zich als ware zelfmoord kamikazes van de helling tussen onze fietsen wierpen.
Bij het binnenrijden van Le Kef werden we getrakteerd op een Gilbert aankomst
die doet wegdromen naar de gouden tijden van Avila.

[flickr-photo:id=5123462569,size=m]

De lokale jeugd bleek geen fan van Gilbert noch Frank en lanceerde wat inlands fruit naar de fietsen. Hun
geschut stond jammerlijk slecht afgesteld en het projectiel belandde op een
voorbijrijdende peugeot.

Onze oriëntatie laat ons in de steek en met de fietsen
aan de hand moeten we van aan de Kasbah (fort) dwars door de medina trapje per
trapje afdalen richting hotel Venus. De bediende kent alleen de woorden “merci
monsieur” en “a cinq heur”. Van een douche heeft hij nog nooit gehoord.
Fietsvakanties zijn geen lachertje. Dus na een kattenwas beklimmen we opnieuw de
trappen naar de Kasbah. De bewaker van het fort geeft ons vlak voor
zonsondergang nog een rondleiding met prachtige vergezichten tot in Algerije,
een pikkerig volkske volgens de Tunesiërs.

[flickr-photo:id=5124066648,size=m]

Tijdens het avondmaal in de stad regelt Jelle al een lift naar het Romeins badhuis in Hammam Mellegue. Wat een
structuur, wat een strak plan.

Terug naar boven

Le Kef -> Dougga -> Teboursouk

[ma 25 okt 2010]

(76 kilometer ; 3:30 uur met de fiets)

De vakantie raast door aan een hoog tempo. Vandaag vroeg uit ons nest. 7u
paraat! Door een chauffeur hebben we ons naar Hammam Mellegue laten voeren. Een oud Romeins
badhuis aan een naturlijke warmwaterbron. De chauffeur ging mee het badhuis in
en verraste Dieter met een stevige massage. Na Dieter heb ik me ook onder handen
laten nemen door deze Tunesische beer. Even was ik van mijn water toen ie boven
op m’n rug kwam liggen om enkele ruggewervels te kraken.

Helemaal soepel gewrongen zijn we beginnen fietsen aan een moordend tempo: het openingsuur van
deze etappe had een gemiddelde van 28 km/u. Na het 2e uur zakte het iets onder
de 25km.

Na zo’n 67Km kwamen we aan in Dougga. Snel een sprintje de berg op naar de
Romeinse site, alweer een Gilbert aankomst: 3km redelijk steil. De site was een
van de meest indrukwekkende hoop stenen van deze reis (nvdr Unesco
Werelderfgoed), na hetAmfitheater een 2e hoogtepunt.

[flickr-photo:id=5124082172,size=m]

Het hollen van de ene antieke site naar de andere roept bij mij wel heel veel herinneringen op aan de
Griekenland-reis uit het 5e middelbaar.

Het venijn van deze etappe zat em in de staart, de 8km van de site naar het
hotel Thugga in Teboursouk was een waar gevecht op leven en dood met de straffe
wind die nu pal op de kop stond. Het werd er niet beter op toen we tijdens het
“de weg naar ons hotel vragen” door de plaatselijke pubers een steen tegen onze
fiets gekegeld kregen. De finish lag op een heuse majesteuze oprijlaan naar een
megalomaan maar alweer er verlaten bijliggend hotel. Het is wel nog in wording,
enkel de benedenverdieping staat er, en toch lijkt het al vergane glorie. Na het
avondeten zijn we nog lang in de bar blijven plakken.
Gelukkig heeft de ploegleider ons niet uit koers genomen.

Terug naar boven

Teboursouk -> El Fahs

[di 26 okt 2010]
(90 km ; 4:15 uur met fiets)

El Fahs -> Dar Zaghouan

(30 km met louage)

In Teboursouk zochten we de panoramische bergroute richting El Fahs. De
plaatselijke bevolking had duidelijk zo hun eigen ideeën over de route naar El
Fahs. De weg die wij wilden inslaan, werd door iedereen als de verkeerde
beschouwd. Tunesiërs houden kennelijk van rechte wegen en bleven dan ook
halsstarig rechtlijnig. We kozen dan maar voor een iets duidelijkere variant
via Testour.

[flickr-photo:id=5124086470,size=m]

De mistral (of welke wind komt uit de Sahara?) zat weeral behoorlijk in de rug. Van Testour reden we door de heuvels naar Goubellat, een
mooi kronkelende route met mooie uizichten. De Romeinse stenen van Thuburbo
Maijus (vlakbij El Fahs) konden niet tippen aan El Jem, Sbeitla of Dougga. Maar
een dag zonder Romeinse grandeur is een verloren dag.

[flickr-photo:id=5123484665,size=m]

In El Fahs bleek er geen hotel te zijn, het geplande hotel van Dieter stond een paragraafje lager dan
ingeschat. Een paragraafje betekende in dit geval een slordige 30 kilometer.
Met een zoektocht naar een louage was dit euvel in 30 seconden gepiept. Na 30
kilometer werden we afgezet aan de geplande “chambre d’ hôtes”, een boerderij
met 5 gastenkamers.

[flickr-photo:id=5123485851,size=m]

Nadat de coureurs hun recuperatiedrankje binnen hadden en de benen een uurtje naar omhoog lagen, aten we ’s avonds een unidentified flying
object. Het zouden geen vleermuizen zijn maar tot verdere deductie kwamen we
niet. De traditionele one-liners werden nog eens op tafel gesmeten, zoals
Belgique Sympatique. De Italiaanders liggen hier niet in de bovenste schuif om
over de Algerijnen nog maar te zwijgen. Gelukkig was Annie Cordy op tv.

Terug naar boven

Zaghouan -> Hergla -> Enfidha

[woe 27 okt 2010]
(93 km; 4:20 uur met de fiets)

Na het optrekken van nevel en mist, knallen we tegen hoge snelheid richting
Enfidha. De berbers keken weer raar op in hun dorpen. Ondertussen behoren de
standaarzinnen tot ons dagelijks vocabularium: Bonjour. Ca va? Tout va bien.
Toujours tout direct, pas loin.

Het ommetje via Hergla zorgt voor een omweg van 40 km. Vooral het stuk windtegen valt ons zwaar. De kliffen van Hergla kunnen
niet wedijveren met Etretat, zeker omdat er een nieuwe haven is uitgebouwd. In
het blauwe dorpje genieten we van een laatste Tunesische maaltijd op een
zonovergoten terras.

Tijdens de terugweg naar de luchthaven rijden we voor alle veiligheid in de grindbak naast de drukke baan naar Tunis. We worden voor het
eerst deze vakantie tegengehouden door de politie voor een paspoortcontrole. In
de spookluchthaven herhaalt dit ritueel zich nog enkele keren. Op de luchthaven
staan 3,5 uur voor vertrek immers nog nul toeristen, 30 politieagenten en een 40
tal onderhoudspersoneelsleden hun lege bestaan te vullen.

Wonderwel is onze “taxichauffeur” Ramzi die de kartonnen dozen zou bewaren, punctueel aanwezig om
18 uur voor het inpakken van de fietsen. De vermoeide fietsers zullen snel een
oogje dichtdoen op het vliegtuig.

Bij het einde van deze reis past nog een speciaal dankwoord voor Anneleen.
Zonder haar wijze raad hadden we ons nooit zo veilig gevoeld met de valhelmen in
onze rugzakken. En ook de Mistral wordt vriendelijk bedankt voor de steun in de
rug waardoor de 480 km voorbijvlogen.

Terug naar boven

Je mist meer dan je meemaakt, helemaal niet erg. (Martin Bril)

Featuring Recent Posts WordPress Widget development by YD